Η αληθινή ιστορία μιας φαντασιακής Πριγκιπέσσας…

Φτάνοντας στο τέλος της θητείας μου εδώ στο εξωτικό Μαυροβούνιο, νομίζω ήρθε η ώρα να δημοσιεύσω ένα κείμενο γραμμένο από την αρχή αυτού του blog, και να ρίξω φως σε όλες τις πτυχές της ιστορίας της Πριγκιπέσσας….

Η ιστορία πάει κάπως έτσι…

Πριγκίπισσα γεννιέσαι, δε γίνεσαι!

Γεννήθηκα 28 Φεβρουαρίου του 1980 (ναι ναι, το δίσεκτο) στον Άγιο Στέφανο Αττικής (ή αλλιώς Μπογιάτι – γνωστό μπαμιοχώρι του νομού, όπου έχεις ακόμη αρκετές πιθανότητες να τρακάρεις με πρόβατο, αντί με αυτοκίνητο).

Οι γονείς μου, παιδιά δημοτικού από φτωχές αγροτικές οικογένειες, παντρεύτηκαν με συνοικέσιο και έκαναν την αδερφή μου όταν η μαμά μου ήταν μόλις 18 χρονών! Εγώ ακολούθησα όταν πια «ωρίμασε», στα 21…😏

Ο πατέρας μου, εσωτερικός μετανάστης από Πύργο Ηλιιιείας (λίγα τα λόγια σας για τους Πυργιώτες παρακαλώ, γιατί του έχω και αδυναμία), ήρθε στα 13 του να δουλέψει σε ορνιθοτροφείο συγγενών, όπου και διέμενε για όλη του την εφηβεία!

Οι κότες τον κυνηγούσαν μια ζωή, εντός κι εκτός σπιτιού 😛, μέχρι και τη σύνταξή του προ 2ετίας, από το οικογενειακό μας οβελιστήριο (κοινώς σουβλατζίδικο) – όπου επιμένουμε να κάνουμε χειροποίητο γύρο κοτόπουλο (για πληροφορίες inbox me 😂) !

Η μητέρα μου, γέννημα θρέμμα Μπογιατιώτισα, έμεινε σπίτι να μας μαγειρεύει μπάμιες, μέχρι που μπήκαμε εγώ και η αδερφή μου στην εφηβεία, οπότε και η γυναίκα απηύδησε τόσο, που άνοιξε ολόκληρη επιχείρηση (και πήραμε 10 κιλά έκαστη από τα πολλά σουβλάκια, αλλά χαλάλι). Εκεί απασχολείται μέχρι και σήμερα, που είναι πλέον ευτυχής γιαγιά τεσσάρων εγγονών.

Το Χριστινάκι νόμιζε για πολλές δεκαετίες ότι όλοι οι γονείς παντρεύονται μικροί, με προξενιό, και τελειώνουν μόνο το δημοτικό, κι αυτό μετά βίας…Μεγάλωσε με το γνωστό κράμα ακατέργαστης αγάπης, ασχετοσύνης, απλότητας και αγαρμποσύνης της εποχής – ωστόσο αυτό που υπερίσχυσε ήταν ευτυχώς η αγάπη, που και την οδήγησε τελικά σαν φάρος σε όλη της τη ζωή μέχρι τώρα.

Ως μικρό παιδί ήταν υπέρ του δέοντος τσαούσα, φλύαρη και κοινωνική. Η μεγάλη της αγάπη ήταν η ζωγραφική (Κάντι-Κάντι παντού, στα τετράδια, στα θρανία, στους τοίχους), οι έρωτες και τα παραμύθια.

Ως έφηβη, την πάτησε το τρένο. 😣

Άριστη μαθήτρια, ωστόσο δίχως ίχνος κριτικής σκέψης και ουσιαστικής γνώσης, κατάπιε ταλέντα, γνώμη και ταπεραμέντο. Ένα μπέρδεμα για όλα. Μόνο οι έρωτες έμειναν σταθεροί.

Όσο πλησίαζε η ώρα των Πανελληνίων, τόσο η θολούρα πύκνωνε. Ξεκινάει για αρχιτεκτονική (ενώ μια φωνούλα σιγοτραγουδούσε «που πας ρε Καραμήτροοο;»), αλλά στο τρίμηνο παθαίνει black out κατά τη διάρκεια διαγωνισμάτων στο φροντιστήριο, και, συνοδεία αναφιλητών, συνειδητοποιεί ότι έχει πάθει burn out –  κάπου μεταξύ σχολείου, φροντιστηρίου α’ δέσμης, φροντιστηρίου σχεδίου, εξετάσεων proficiency, νυχτερινού κλάμπιγνκ και των ερωτών της.

To cut a very long story short (που λέει ο λόγος short), βρέθηκε έναν χρόνο μετά να δίνει για 4η δέσμη, και να πετάει στον κάδο αχρήστων 3-4 μηχανογραφικά, μέχρι να το συμπληρώσει το τελικό, αφού δεν ήξερε ακόμη τι σκ@τα θέλει.

Οι επιλογές της κυμαίνονταν από Ψυχολογία και Δημοσιογραφία Αθηνών, μέχρι ΤΕΙ Λογιστικής και Οικονομετρίας Κωλοπετινίτσας. Αυτό πάει να πει αυτογνωσία!!!

Τελικά ω του θαύματος περνάει Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (στην Ελλάδα όμως, στη Θεσσαλονίκη! 😛), δίχως καν να θυμάται ότι την είχε βάλει ως επιλογή.

Κλάμα και οδυρμός, καθώς φυσικά έπαιζε έρωτας μεγάλος στην Αθήνα. Ωστόσο, πηγαίνει με βαριά καρδιά, το αγόρι της κάνει μια μεγάλη χάρη και τη χωρίζει. Τελικά, περνάει τέλεια, κάνει φιλιές ζωής με σημερινές κουμπάρες/ νονές των παιδιών της, και αρχίζει σιγά σιγά να συνειδητοποιεί ότι δεν έχουν παντρευτεί όλοι γονείς με προξενιό 😯 και μερικοί έχουν σπουδάσει κιόλας 😳.

Να μην έχεις ιδέα τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου κατά την ορκομωσία σου, αξία ανεκτίμητη!
…και λίγα λες 12 χρόνια κοπελιά! (notetoself: μακιγιάζ teraccota all over the face never again!)

Σημασία όμως δεν έχουν οι σπουδές, όπως ξέρουμε. Κι έτσι οι ανοιχτόμυαλοι και ευαισθητοποιημένοι κατά τα άλλα γονείς της, την υποστηρίζουν όπως μπορούν σε ότι θέλει να κάνει. Το μόνο πρόβλημα είναι που δεν ξέρει τι θέλει να κάνει κι εκείνοι δεν ξέρουν πως να τη βοηθήσουν να το βρει.

Δουλεύει κανά χρόνο, όπου της έδωσαν δουλεία τέλος πάντων, μετά πατάει και ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία στη σπουδαία -και πανχρήσιμη για την ανθρωπότητα – επιστήμη του marketing 😬. 

Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένας δρόμος ολότελα αλλοπρόσαλλος και παράταιρος για την ψυχοσύνθεσή της – όμως, αναδρομικά θα πει, εξαιρετικά γόνιμος και οφέλιμος.

Να πηγαίνεις για Μεταπτυχιακό στην Αγγλία, να ορκίζεσαι με τον μεγαλύτερο βαθμό σε όλο το Nottinham Business School, και ακόμη να μην ξέρεις τι θέλεις, αξία ανεκτίμητη!
Μη δίνετε σημασία στα χρόνια, δεν βγαίνουν οι πράξεις-ποτέ δεν ήμουν αστέρι στα μαθηματικά  (notetoself: redish hair, never again!)

12 χρόνια δουλεύει σε μεγάλες εταιρίες, τρελές ώρες, ταξίδια, meetings, παρουσιάσεις. Ξεχνάει και χόμπι και ζωγραφικές, και ψυχή και σώμα, και τα πάντα όλα (ευτυχώς οι έρωτες σταθεροί!).

Αλλά ναι, κύριες και κύριοι φτάνει να πάρει προαγωγή, εταιρικό αυτοκίνητο και κινητό!!! Όλε! 💪

Το κακό είναι ότι είχε κάνει στο μεταξύ και ένα παιδάκι, που το έβλεπε λιγότερο από ότι το αυτοκίνητό της. 😞

Με έναν άντρα, που λάτρευε, αλλα τον έβλεπε λιγότερο και από το παιδάκι της. 😞

Αφού χτύπησαν κόκκινο όλα τα λαμπάκια και οι συναγερμοί της ψυχής της, ξεκινάει ψυχοθεραπεία, και καταλήγει ως «δια μαγείας» μέσα σε έναν χρόνο να πακετάρει με τον άντρα της, και να φεύγουν όλοι μαζί για μια μικρή χώρα των Βαλκανίων που λέγεται Μαυροβούνιο.

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ

Δεν ήταν και τόσο εύκολη απόφαση φυσικά. Ξεκινήσαμε να έρθουμε σε μια χώρα που δεν είχα ιδέα πως ήταν, σε μια πόλη που δεν είχα ξανακούσει στη ζωή μου! Χωρίς Ελληνική,  και σχεδόν χωρίς καν διεθνή κοινότητα. Χωρίς καμία εγγύηση.  Ήταν «leap of faith».  

Αφήσαμε πίσω δικό μας σπίτι, γονείς απο κάτω, αδερφή απέναντι, λατρεμένα ανήψια,  καρδιακές φίλες.  Άφησα μια καλοπληρωμένη δουλειά, για την οποία είχα μοχθήσει πολύ, σε μια αξιολογότατη εταιρεία. 

Άκουσα πολλά…

«Μα καλά, αν φύγετε εσείς, που τα έχετε όλα “στρωμένα”, τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι;” είπε ένας αξιοσέβαστος συνάδελφος μεγαλύτερης ηλικίας. «Εγώ δεν θα το κανα ποτέ αυτό” είπαν κάποιες γνωστές. «Πιστεύω ότι κάνεις μεγάλο λάθος” είπε ο πολυαγαπημένος μου  πατέρας. 

Εκείνο όμως που με άγγιξε πιο πολύ απ’όλα, είναι μια πέτρα φιλοτεχνημένη στο χέρι που μου έδωσε μια πιτσιρίκα συνάδελφος και έγραφε κάτι σοφό: “όταν κάνεις ένα βήμα με τόλμη, χωρίς να είσαι σίγουρη για το αποτέλεσμα, το σύμπαν πάντα θα σε αποζημιώσει”.

Looking back, over my shoulder, απ’ολα όσα έχω καταφέρει στη ζωή μου, από όσα πτυχία, διακρίσεις, βραβεία, προαγωγές (καλά μια-δυο ήταν, μην το κάνουμε θέμα 😏), αυτό για το οποίο είμαι περισσότερο περήφανη ως τώρα, είναι η στιγμή που τόλμησα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη με πάσα ειλικρίνεια. Να τον ρωτήσω τι λαχταρά η ψυχή του.  Να ζητήσω βοήθεια, να ψαχτώ, και τελικά να τον ξεκουνήσω, να τον ξεριζώσω και να ξαναρίξω τα ζάρια από την αρχή.

Να ζήσω πιο αυθεντικά και πιο κοντά στις αξίες μου ως άνθρωπος. Να πάω κόντρα στο «ρεύμα».

Τα ψαράκια αυτά τα τράβηξα στη λίμνη Plitvice, της Κροατίας. Φαίνεται σαν να μην πηγαίνουν πουθενά. Όμως αυτά κολυμπάνε με όλη τους τη δύναμη. Αντίθετα με το ρεύμα!

Είμαι αιώνια ευγώμων στους γονείς μου, που μου έχουν δώσει «ρίζες» για να ξέρω από που έρχομαι, αλλά και «φτερά» για να μπορώ να πετάξω.

Είμαι αιώνια ευγνώμων στον άντρα μου, που με πήρε να πετάξουμε παρέα (και για πολλά άλλα, που δεν θα τα αναλύσω εδώ).

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ;

Ξέρω, φυσικά, ότι στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό.. Και τώρα, τι;

Τι θα κάνω όταν γυρίσουμε Ελλάδα; Που θα βρω δουλειά; Δεν ακούω τι γίνεται εκεί έξω; Κι αν βρω, θα ξαναπάρω ποτέ τα χρήματα που έπαιρνα; Κι αν δε βρω; Τι θα γίνει; Θα είμαι μια ζωή «εξαρτημένη» απο τον άντρα μου (μπρρρ… πόσες φορές άκουσε σχετικές προειδοποιήσεις η γενιά μας όσο μεγάλωνε;;;)

Όχι, οτι δεν με απασχολούν, και ότι δεν έχω βγάλει έκζεμα απο το άγχος… αλλά προσπαθω να εστιάσω στα ανεκτίμητα δώρα που αποκομίσαμε τα 3 χρόνια εδώ και φυσικά στο παρόν – το μόνο σίγουρο που έχουμε.

Στην τελική, ότι κι αν γίνει, η ευθύνη είναι πάνω μου.

«Ομελέτα, δίχως να σπάσεις αυγά, δε γίνεται», όπως έλεγε, μεταξύ πολλών άλλων, το σοφό πρώην αφεντικό μου. Και πάντα ήμουν της άποψης, καλύτερα να μετανιώσω για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα ποτέ…

Δεύτερη ζωή δεν έχει!

…και θαρρω και τη σωστή απόχρωση στο μαλλί!

 

ΥΓ1. Τελικά, για 25άρα είμαι αρκετά φιλοσοφημένη η ρουφιάνα εεε;;;;; 😁😅 Τι; Όχι 25;;;; Σου ειπα, δεν ειμαι καλή στα μαθηματικά😎

ΥΓ2. Φυσικά, μέσα σε όοολα αυτά, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω και το πόσο «ευνοϊκές” υπήρξαν οι «συνθήκες». Thank you Universe για τις ευκαιρίες που μας έστειλες. Τhank you Mr. Coehlo, αυτή τη φορά ξηγήθηκες καλά! ☺️

 

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η αληθινή ιστορία μιας φαντασιακής Πριγκιπέσσας…»

Ο απόλυτος οδηγός Roadtrip με μικρά παιδιά!

Θέλετε να κάνετε κι εσείς roadtrip πολλών ημερών, αλλά έχετε μικρά παιδιά και το σκέφτεστε;

Μην το σκέφτεστε!

Ο απόλυτος οδηγός για ένα επιτυχημένο roadtrip για παιδιά είναι εδώ, πλήρως εικονογραφημένος, σε αποκλειστικότητα απο την prigipessa.ltd!

Μετά την πρόσφατη εμπειρία μας σε Βοσνία και Κροατία, επί 9 ημέρες, αλλάζοντας κατάλυμμα κάθε 1-2 μέρες, και περνώντας συνολικά στο αυτοκίνητο πάνω απο 25 ώρες, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, όλη τη γνώση και τη σοφιά που αποκόμισα 🙂 🙂

Ευελπιστώ να κάνω και ένα «σοβαρό» ποστ με σοβαρές συμβουλές….

Μέχρι να σοβαρευτώ όμως, stay tuned εδώ
😉

Πως να διατηρήσετε ζωντανή την ερωτική σας φλόγα μετά τα παιδιά…

Ποιος είπε οτι μετά τα παιδιά ο έρωτας ανάμεσα στο ζευγάρι πεθαίνει; Ποιος;;; Να τον μαλώσω!

Μην τον ακούτε.  Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας 6 μικρά και εύκολα μυστικά για να διατηρήσετε την ερωτική φλόγα ζωντανή!!!

Στο χέρι σας είναι να τα τηρήσετε λέξη προς λέξη και να δείτε την ερωτική σας ζωή να αναβιώνει.

Θα περιμένω τα εφαρμόσετε και να μου πείτε αποτελέσματα 😀

ΥΓ1. Ευτυχώς έχουμε μπόλικα προφυλακτικά απο τη θεά Ρέα του προηγούμενου βίντεο… 😉
ΥΓ2. Θα ήθελα πολύ να κάνω κάτι και για την εργαζόμενη μητέρα, αλλά δεν έχω δουλειά οπότε μου έρχεται κομματάκι δυσκολο :-Ρ

Ξενιτιά: αποχωρισμοί και άλλοι μικροί θάνατοι…

Αρχικά, βασανίστηκα..

Κάπου στο ποστ μου για τη νταντά μας που έφυγε ξαφνικά, είχα γράψει οτι ένα από τα πράγματα που με πληγώνουν στο «πακέτο» της ex-pat ζωής, είναι οι ξαφνικοί αποχωρισμοί. Έγραφα ότι θα επεκταθώ κάποια στιγμή πάνω σε αυτό αργότερα.

Σήμερα ξεκίνησα να γράφω για το roadtrip στην Κροατία, αλλά κάτι δεν με άφηνε.

Κάτι πάλευε απο χθες να βγει απο μέσα μου, από το μυαλό μου, απο την καρδιά μου, από το στομάχι μου και λίγο από τα μάτια μου. Και τελικά, μετά από 2 μέρες «τοκετού», ήρθε. Απρόσκλητο, επώδυνο, αλλά και καθαρκτικό. Έκανε όλη αυτή τη διαδρομή, και υπαγόρευσε αυτά στα ακροδάχτυλά μου:

ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ: ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΙ

Η ζωή στην ξενιτιά είναι γεμάτοι μικρούς αποχωρισμούς. Συμμαθητές έρχονται και φέυγουν, δάσκαλοι, φίλοι. Ευτυχώς τα παιδιά προσαρμόζονται πιο εύκολα απ'οτι εμείς οι μεγάλοι!
Ο Ηλίας την πρώτη μέρα στο σχολείο του. Ευτυχώς τα μικρά παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα από εμάς…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξενιτιά: αποχωρισμοί και άλλοι μικροί θάνατοι…»

Ποιος μας έκλεψε την αυτοπεποίθηση;

Το Σάββατο βγήκαμε με τον άντρα μου…«κατά λάθος». Είχαμε κανονίσει να έρθει η νταντά και επειδή αυτό συμβαίνει πραγματικά σπάνια, το είχαμε ξεχάσει (ασχολίαστο)! Ήρθε στις 8 και μας βρήκε σε κατάσταση αποσύνθεσης. Αποφασίσαμε όμως να μην χάσουμε την ευκαιρία κι έτσι πήγαμε cinema, σε όποια παράσταση προλαβαίναμε.

Η ταινία λεγόταν «I Feel Pretty» κι ήταν κωμωδία. Και μας έκανε όντως να γελάσουμε. Παράλληλα όμως, εμένα μου χτύπησε χορδή.

Ίσως επειδη αναφέρθηκε στην αυτοπεποίθηση των μωρών και το νέο, γενναίο χαμογελάκι της Έλενας είναι ακόμη φρέσκο στο μυαλό μου. Ίσως γιατί από τότε που έγινα μητέρα, αυτά τα πράγματα με απασχολούν πολύ, καθώς μου θυμίζουν την ευθύνη μου να μεγαλώσω ανθρώπους με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.

Ίσως γιατί πλησιάζω το μέσον (ελπίζω) της επισκεψής μου στη γη και όπως και να το κάνεις φιλοσοφείς αλλιώς τη ζωή, όταν ξέρεις ότι δεν είναι όλη μπροστά σου. 🙂 Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιος μας έκλεψε την αυτοπεποίθηση;»

Το μεγάλο χαστούκι ενός μικρού δοντιού

Είχα ένα διάχυτο άγχος τις τελευταίες μέρες.

Για το roadtrip στην Κροατία σε 10 μέρες και πως θα κρατήσουμε την Έλενα χαρούμενη στο αυτοκίνητο που το σιχαίνεται. Για την επικείμενη μετακόμισή μας, για τις τελευταίες εκκρεμότητες που πρέπει να τακτοποιήσουμε πριν φύγουμε από εδώ. Για την εγγραφή του Ηλία στο ελληνικό σχολείο…

Ένα άγχος και έναν υποβόσκων «θρήνο». Που αφήνουμε το ήσυχο, οικογενειακό μας καταφύγιο, που γυρνάμε στη μεγαλούπολη. Που χάνω τη ρουτίνα που είχα με κόπο καταφέρει να διαμορφώσει το τελευταίο τρίμηνο. Λίγο γυμναστική, λίγο οικοκυρικά, λίγο δημιουργική έκφραση, λίγο παιδιά και άντρας (και σταθερά μπόλικη αυπνία). Ω, πόσο ωραία και βολική ρουτίνα!

Μια άλλη ρουτίνα οικογενειακή που έχουμε, σχεδόν τελετουργία, έιναι να τρώμε κάθε Σάββατο σε μια ψαροταβέρνα στη γειτονιά μας. Μια ταβερνούλα που εκτός απο φρέσκα ψάρια, έχει μόνο εμάς για πελάτες, κάτι που βολεύει αφάνταστα όταν έχεις μικρά παιδιά.

Το περασμένο Σάββατο λοιπόν, λίγο πριν πληρώσουμε να φύγουμε, το Ελενάκι μας έκανε τα γνωστά του “κό(λ)πα” με αποτέλεσμα να γλιστρήσει απο τα χέρια μου και να προσγειωθεί με όλη του τη δύναμη, με ανοιχτό το στόμα, στο σκληρό πλακάκι της ταβέρνας.

Αίματα, πανικός, και μια πρώτη, σοκαριστική εικόνα ενός άσχημα σπασμένου δοντιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το μεγάλο χαστούκι ενός μικρού δοντιού»

Γιορτή της μητέρας και πως περάσαμε στο Βελιγράδι!

Σήμερα το μενού έχει τουρλού τουρλού! Μια συνταγή … πριγκιπική!

Δεν μπορούσα να αποφασίσω θέμα και έτσι συνδυάσα 2 άσχετα μεταξύ τους..γιατί; γιατί μπορώ! :-Ρ

Την Κυριακή έχουμε τη γιορτή της Μητέρας και δεν μπορούσα να μην αρπάξω την ευκαιρία και να ζητήσω 4-5 πραγματάκια! Δεν ξέρω, ίσως να ζητάω και πολλά!!! Ίσως και λίγα. Εσείς τι λέτε;

Από την άλλη, πριν μια εβδομάδα πήγαμε αεροπορικώς Βελιγράδι κι ενώ στη σελίδα του facebook και στο instagram είχα ανεβάσει πολύ υλικό φωτογραφικό, δεν είχα ανεβάσει καθόλου βίντεο.

Ε, και μια και την περασμένη εβδομάδα δεν πρόλαβα να φτιάξω νεο βίντεο. ΒΟΥΑΛΑ! 2 σε 1!

Πείτε μου τι θέλετε να σας φέρει η θεά Ρέα, να κανονίσω ομαδική παραγγελία. Προλάβετεεεε! 😉

Τα λέμε την άλλη Παρασκευή 🙂

Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μέρος 2ο

Είτε φυσιολογικός τοκετός, είτε καισαρική, οι πρώτες μας στιγμές σαν οικογένεια ήταν μαγικές!
Σήμερα, τελικό σκόρ: 1-1

4,5 χρόνια μετά την εμπειρία του φυσικού πρώτου μου τοκετού, ήταν γραφτό μου να δω τι γεύση έχει και η προγραμματισμένη καισαρική. Μια γεύση μάλλον  «μεταλλική». Σαν το νυστέρι που μου άνοιξε την κοιλιά 😌.

Οι δυο πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι Κρύο και Μοναξιά.

Στον φυσικό τοκετό, επί 4 ώρες όλο μου το κορμί δούλευε στις 5.000 στροφές και ιδρωκοπούσε, η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που πήγαινε να σπάσει, και ο σύντροφός μου ήταν δίπλα να μου κρατάει το χέρι.

Στην καισαρική, με ξάπλωσαν σε ένα κρεβάτι μιας κρύας αίθουσας με άσπρο γυαλιστερό πλακάκι και έντονη οσμή αντισηπτικού, μου έριξαν τους παλμούς, με άνοιξαν και μου έβγαλαν το παιδί από μέσα μου, σε 20 λεπτά.

Αν με ρωτήσεις τελικά πως ένιωσα, θα σου πω παραδόξως, περηφάνια και ευγνωμοσύνη! Και παρακάτω είναι το γιατί… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μέρος 2ο»

Πακετάρωντας για τετραήμερο με μικρά παιδιά!

Το να πακετάρεις όταν έχεις μικρά παιδιά είναι πάντα λίγο περίπλοκο. Ειδικά την Άνοιξη, καταλήγεις να παίρνεις μαζί σου πολλά πολλά πράγματα που ποτέ δε θα αξιοποιηθούν.

Κι αν κάνει κρύο; Κι αν κάνει ζέστη; Κι αν βρέξει; Κι αν βουτήξουμε σε καμια θάλασσα; Κι αν πάμε σε κανα βουνό;;

Εδώ θα βρείς τις πολύτιμες συμβουλές μου, που ακολουθώ με επιτυχία, χρόνια τώρα, για το πως να πακετάρεις ό,τι χρειάζεται σε 5 απλά βήματα!

Αν είσαι γυναίκα, στείλε το λινκ σε όσες πιστεύεις ότι θα ταυτιστούν! 🙂

Αν είσαι άντρας, δες τι τραβάει η γυναίκα σου κάθε φορά! 😉

Καλά να περάσετε όλοι 🙂

ΧΧΧ

Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μερος 1ο

Είτε φυσιολογικός τοκετός, είτε καισαρική, οι πρώτες μας στιγμές σαν οικογένεια ήταν μαγικές!
1-0 (για σήμερα)

Επηρεασμένη από το κείμενο που έγραψα για το Doctoranytime την περασμένη εβδομάδα, άρχισα να κοιτάω τις φωτογραφίες από τις δυο γέννες μου.

Πόσο διαφορετικές εμπειρίες! Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω που είχαν και οι δυο την ίδια ευτυχή κατάληξη. Κρατάω και τις δυο μου αυτές «περιπέτειες» σαν φυλακτό στην καρδιά μου.

Ανάμικτα συναισθήματα και έντονες μνήμες που ο χρόνος πάει να τα ξεθωριάσει, αλλά τελικά τα κουβαλάω όλα, πάντα μέσα μου. Και με το κατάλληλο ερέθισμα αναδεύονται και αναδύονται.

ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ 

Πριν από περίπου 6 χρόνια έφερα στον κόσμο το πρώτο μας παιδί, τον Ηλία μας. «Ηλιόσπορο» τον λέγαμε πριν γεννηθεί, αλλά μόνο σπόρος δε βγήκε τελικά στα 3.980γρ και 56 εκ.

Η απόφαση να γεννήσω φυσικά, άνευ επισκληριδίου, ήταν απολύτως συνειδητή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μερος 1ο»