Η αληθινή ιστορία μιας φαντασιακής Πριγκιπέσσας…

Φτάνοντας στο τέλος της θητείας μου εδώ στο εξωτικό Μαυροβούνιο, νομίζω ήρθε η ώρα να δημοσιεύσω ένα κείμενο γραμμένο από την αρχή αυτού του blog, και να ρίξω φως σε όλες τις πτυχές της ιστορίας της Πριγκιπέσσας….

Η ιστορία πάει κάπως έτσι…

Πριγκίπισσα γεννιέσαι, δε γίνεσαι!

Γεννήθηκα 28 Φεβρουαρίου του 1980 (ναι ναι, το δίσεκτο) στον Άγιο Στέφανο Αττικής (ή αλλιώς Μπογιάτι – γνωστό μπαμιοχώρι του νομού, όπου έχεις ακόμη αρκετές πιθανότητες να τρακάρεις με πρόβατο, αντί με αυτοκίνητο).

Οι γονείς μου, παιδιά δημοτικού από φτωχές αγροτικές οικογένειες, παντρεύτηκαν με συνοικέσιο και έκαναν την αδερφή μου όταν η μαμά μου ήταν μόλις 18 χρονών! Εγώ ακολούθησα όταν πια «ωρίμασε», στα 21…😏

Ο πατέρας μου, εσωτερικός μετανάστης από Πύργο Ηλιιιείας (λίγα τα λόγια σας για τους Πυργιώτες παρακαλώ, γιατί του έχω και αδυναμία), ήρθε στα 13 του να δουλέψει σε ορνιθοτροφείο συγγενών, όπου και διέμενε για όλη του την εφηβεία!

Οι κότες τον κυνηγούσαν μια ζωή, εντός κι εκτός σπιτιού 😛, μέχρι και τη σύνταξή του προ 2ετίας, από το οικογενειακό μας οβελιστήριο (κοινώς σουβλατζίδικο) – όπου επιμένουμε να κάνουμε χειροποίητο γύρο κοτόπουλο (για πληροφορίες inbox me 😂) !

Η μητέρα μου, γέννημα θρέμμα Μπογιατιώτισα, έμεινε σπίτι να μας μαγειρεύει μπάμιες, μέχρι που μπήκαμε εγώ και η αδερφή μου στην εφηβεία, οπότε και η γυναίκα απηύδησε τόσο, που άνοιξε ολόκληρη επιχείρηση (και πήραμε 10 κιλά έκαστη από τα πολλά σουβλάκια, αλλά χαλάλι). Εκεί απασχολείται μέχρι και σήμερα, που είναι πλέον ευτυχής γιαγιά τεσσάρων εγγονών.

Το Χριστινάκι νόμιζε για πολλές δεκαετίες ότι όλοι οι γονείς παντρεύονται μικροί, με προξενιό, και τελειώνουν μόνο το δημοτικό, κι αυτό μετά βίας…Μεγάλωσε με το γνωστό κράμα ακατέργαστης αγάπης, ασχετοσύνης, απλότητας και αγαρμποσύνης της εποχής – ωστόσο αυτό που υπερίσχυσε ήταν ευτυχώς η αγάπη, που και την οδήγησε τελικά σαν φάρος σε όλη της τη ζωή μέχρι τώρα.

Ως μικρό παιδί ήταν υπέρ του δέοντος τσαούσα, φλύαρη και κοινωνική. Η μεγάλη της αγάπη ήταν η ζωγραφική (Κάντι-Κάντι παντού, στα τετράδια, στα θρανία, στους τοίχους), οι έρωτες και τα παραμύθια.

Ως έφηβη, την πάτησε το τρένο. 😣

Άριστη μαθήτρια, ωστόσο δίχως ίχνος κριτικής σκέψης και ουσιαστικής γνώσης, κατάπιε ταλέντα, γνώμη και ταπεραμέντο. Ένα μπέρδεμα για όλα. Μόνο οι έρωτες έμειναν σταθεροί.

Όσο πλησίαζε η ώρα των Πανελληνίων, τόσο η θολούρα πύκνωνε. Ξεκινάει για αρχιτεκτονική (ενώ μια φωνούλα σιγοτραγουδούσε «που πας ρε Καραμήτροοο;»), αλλά στο τρίμηνο παθαίνει black out κατά τη διάρκεια διαγωνισμάτων στο φροντιστήριο, και, συνοδεία αναφιλητών, συνειδητοποιεί ότι έχει πάθει burn out –  κάπου μεταξύ σχολείου, φροντιστηρίου α’ δέσμης, φροντιστηρίου σχεδίου, εξετάσεων proficiency, νυχτερινού κλάμπιγνκ και των ερωτών της.

To cut a very long story short (που λέει ο λόγος short), βρέθηκε έναν χρόνο μετά να δίνει για 4η δέσμη, και να πετάει στον κάδο αχρήστων 3-4 μηχανογραφικά, μέχρι να το συμπληρώσει το τελικό, αφού δεν ήξερε ακόμη τι σκ@τα θέλει.

Οι επιλογές της κυμαίνονταν από Ψυχολογία και Δημοσιογραφία Αθηνών, μέχρι ΤΕΙ Λογιστικής και Οικονομετρίας Κωλοπετινίτσας. Αυτό πάει να πει αυτογνωσία!!!

Τελικά ω του θαύματος περνάει Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (στην Ελλάδα όμως, στη Θεσσαλονίκη! 😛), δίχως καν να θυμάται ότι την είχε βάλει ως επιλογή.

Κλάμα και οδυρμός, καθώς φυσικά έπαιζε έρωτας μεγάλος στην Αθήνα. Ωστόσο, πηγαίνει με βαριά καρδιά, το αγόρι της κάνει μια μεγάλη χάρη και τη χωρίζει. Τελικά, περνάει τέλεια, κάνει φιλιές ζωής με σημερινές κουμπάρες/ νονές των παιδιών της, και αρχίζει σιγά σιγά να συνειδητοποιεί ότι δεν έχουν παντρευτεί όλοι γονείς με προξενιό 😯 και μερικοί έχουν σπουδάσει κιόλας 😳.

Να μην έχεις ιδέα τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου κατά την ορκομωσία σου, αξία ανεκτίμητη!
…και λίγα λες 12 χρόνια κοπελιά! (notetoself: μακιγιάζ teraccota all over the face never again!)

Σημασία όμως δεν έχουν οι σπουδές, όπως ξέρουμε. Κι έτσι οι ανοιχτόμυαλοι και ευαισθητοποιημένοι κατά τα άλλα γονείς της, την υποστηρίζουν όπως μπορούν σε ότι θέλει να κάνει. Το μόνο πρόβλημα είναι που δεν ξέρει τι θέλει να κάνει κι εκείνοι δεν ξέρουν πως να τη βοηθήσουν να το βρει.

Δουλεύει κανά χρόνο, όπου της έδωσαν δουλεία τέλος πάντων, μετά πατάει και ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία στη σπουδαία -και πανχρήσιμη για την ανθρωπότητα – επιστήμη του marketing 😬. 

Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένας δρόμος ολότελα αλλοπρόσαλλος και παράταιρος για την ψυχοσύνθεσή της – όμως, αναδρομικά θα πει, εξαιρετικά γόνιμος και οφέλιμος.

Να πηγαίνεις για Μεταπτυχιακό στην Αγγλία, να ορκίζεσαι με τον μεγαλύτερο βαθμό σε όλο το Nottinham Business School, και ακόμη να μην ξέρεις τι θέλεις, αξία ανεκτίμητη!
Μη δίνετε σημασία στα χρόνια, δεν βγαίνουν οι πράξεις-ποτέ δεν ήμουν αστέρι στα μαθηματικά  (notetoself: redish hair, never again!)

12 χρόνια δουλεύει σε μεγάλες εταιρίες, τρελές ώρες, ταξίδια, meetings, παρουσιάσεις. Ξεχνάει και χόμπι και ζωγραφικές, και ψυχή και σώμα, και τα πάντα όλα (ευτυχώς οι έρωτες σταθεροί!).

Αλλά ναι, κύριες και κύριοι φτάνει να πάρει προαγωγή, εταιρικό αυτοκίνητο και κινητό!!! Όλε! 💪

Το κακό είναι ότι είχε κάνει στο μεταξύ και ένα παιδάκι, που το έβλεπε λιγότερο από ότι το αυτοκίνητό της. 😞

Με έναν άντρα, που λάτρευε, αλλα τον έβλεπε λιγότερο και από το παιδάκι της. 😞

Αφού χτύπησαν κόκκινο όλα τα λαμπάκια και οι συναγερμοί της ψυχής της, ξεκινάει ψυχοθεραπεία, και καταλήγει ως «δια μαγείας» μέσα σε έναν χρόνο να πακετάρει με τον άντρα της, και να φεύγουν όλοι μαζί για μια μικρή χώρα των Βαλκανίων που λέγεται Μαυροβούνιο.

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ

Δεν ήταν και τόσο εύκολη απόφαση φυσικά. Ξεκινήσαμε να έρθουμε σε μια χώρα που δεν είχα ιδέα πως ήταν, σε μια πόλη που δεν είχα ξανακούσει στη ζωή μου! Χωρίς Ελληνική,  και σχεδόν χωρίς καν διεθνή κοινότητα. Χωρίς καμία εγγύηση.  Ήταν «leap of faith».  

Αφήσαμε πίσω δικό μας σπίτι, γονείς απο κάτω, αδερφή απέναντι, λατρεμένα ανήψια,  καρδιακές φίλες.  Άφησα μια καλοπληρωμένη δουλειά, για την οποία είχα μοχθήσει πολύ, σε μια αξιολογότατη εταιρεία. 

Άκουσα πολλά…

«Μα καλά, αν φύγετε εσείς, που τα έχετε όλα “στρωμένα”, τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι;” είπε ένας αξιοσέβαστος συνάδελφος μεγαλύτερης ηλικίας. «Εγώ δεν θα το κανα ποτέ αυτό” είπαν κάποιες γνωστές. «Πιστεύω ότι κάνεις μεγάλο λάθος” είπε ο πολυαγαπημένος μου  πατέρας. 

Εκείνο όμως που με άγγιξε πιο πολύ απ’όλα, είναι μια πέτρα φιλοτεχνημένη στο χέρι που μου έδωσε μια πιτσιρίκα συνάδελφος και έγραφε κάτι σοφό: “όταν κάνεις ένα βήμα με τόλμη, χωρίς να είσαι σίγουρη για το αποτέλεσμα, το σύμπαν πάντα θα σε αποζημιώσει”.

Looking back, over my shoulder, απ’ολα όσα έχω καταφέρει στη ζωή μου, από όσα πτυχία, διακρίσεις, βραβεία, προαγωγές (καλά μια-δυο ήταν, μην το κάνουμε θέμα 😏), αυτό για το οποίο είμαι περισσότερο περήφανη ως τώρα, είναι η στιγμή που τόλμησα να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη με πάσα ειλικρίνεια. Να τον ρωτήσω τι λαχταρά η ψυχή του.  Να ζητήσω βοήθεια, να ψαχτώ, και τελικά να τον ξεκουνήσω, να τον ξεριζώσω και να ξαναρίξω τα ζάρια από την αρχή.

Να ζήσω πιο αυθεντικά και πιο κοντά στις αξίες μου ως άνθρωπος. Να πάω κόντρα στο «ρεύμα».

Τα ψαράκια αυτά τα τράβηξα στη λίμνη Plitvice, της Κροατίας. Φαίνεται σαν να μην πηγαίνουν πουθενά. Όμως αυτά κολυμπάνε με όλη τους τη δύναμη. Αντίθετα με το ρεύμα!

Είμαι αιώνια ευγώμων στους γονείς μου, που μου έχουν δώσει «ρίζες» για να ξέρω από που έρχομαι, αλλά και «φτερά» για να μπορώ να πετάξω.

Είμαι αιώνια ευγνώμων στον άντρα μου, που με πήρε να πετάξουμε παρέα (και για πολλά άλλα, που δεν θα τα αναλύσω εδώ).

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, ΤΙ;

Ξέρω, φυσικά, ότι στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό.. Και τώρα, τι;

Τι θα κάνω όταν γυρίσουμε Ελλάδα; Που θα βρω δουλειά; Δεν ακούω τι γίνεται εκεί έξω; Κι αν βρω, θα ξαναπάρω ποτέ τα χρήματα που έπαιρνα; Κι αν δε βρω; Τι θα γίνει; Θα είμαι μια ζωή «εξαρτημένη» απο τον άντρα μου (μπρρρ… πόσες φορές άκουσε σχετικές προειδοποιήσεις η γενιά μας όσο μεγάλωνε;;;)

Όχι, οτι δεν με απασχολούν, και ότι δεν έχω βγάλει έκζεμα απο το άγχος… αλλά προσπαθω να εστιάσω στα ανεκτίμητα δώρα που αποκομίσαμε τα 3 χρόνια εδώ και φυσικά στο παρόν – το μόνο σίγουρο που έχουμε.

Στην τελική, ότι κι αν γίνει, η ευθύνη είναι πάνω μου.

«Ομελέτα, δίχως να σπάσεις αυγά, δε γίνεται», όπως έλεγε, μεταξύ πολλών άλλων, το σοφό πρώην αφεντικό μου. Και πάντα ήμουν της άποψης, καλύτερα να μετανιώσω για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα ποτέ…

Δεύτερη ζωή δεν έχει!

…και θαρρω και τη σωστή απόχρωση στο μαλλί!

 

ΥΓ1. Τελικά, για 25άρα είμαι αρκετά φιλοσοφημένη η ρουφιάνα εεε;;;;; 😁😅 Τι; Όχι 25;;;; Σου ειπα, δεν ειμαι καλή στα μαθηματικά😎

ΥΓ2. Φυσικά, μέσα σε όοολα αυτά, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω και το πόσο «ευνοϊκές” υπήρξαν οι «συνθήκες». Thank you Universe για τις ευκαιρίες που μας έστειλες. Τhank you Mr. Coehlo, αυτή τη φορά ξηγήθηκες καλά! ☺️

 

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η αληθινή ιστορία μιας φαντασιακής Πριγκιπέσσας…»

Ξενιτιά: αποχωρισμοί και άλλοι μικροί θάνατοι…

Αρχικά, βασανίστηκα..

Κάπου στο ποστ μου για τη νταντά μας που έφυγε ξαφνικά, είχα γράψει οτι ένα από τα πράγματα που με πληγώνουν στο «πακέτο» της ex-pat ζωής, είναι οι ξαφνικοί αποχωρισμοί. Έγραφα ότι θα επεκταθώ κάποια στιγμή πάνω σε αυτό αργότερα.

Σήμερα ξεκίνησα να γράφω για το roadtrip στην Κροατία, αλλά κάτι δεν με άφηνε.

Κάτι πάλευε απο χθες να βγει απο μέσα μου, από το μυαλό μου, απο την καρδιά μου, από το στομάχι μου και λίγο από τα μάτια μου. Και τελικά, μετά από 2 μέρες «τοκετού», ήρθε. Απρόσκλητο, επώδυνο, αλλά και καθαρκτικό. Έκανε όλη αυτή τη διαδρομή, και υπαγόρευσε αυτά στα ακροδάχτυλά μου:

ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ: ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΙ

Η ζωή στην ξενιτιά είναι γεμάτοι μικρούς αποχωρισμούς. Συμμαθητές έρχονται και φέυγουν, δάσκαλοι, φίλοι. Ευτυχώς τα παιδιά προσαρμόζονται πιο εύκολα απ'οτι εμείς οι μεγάλοι!
Ο Ηλίας την πρώτη μέρα στο σχολείο του. Ευτυχώς τα μικρά παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα από εμάς…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξενιτιά: αποχωρισμοί και άλλοι μικροί θάνατοι…»

Το μεγάλο χαστούκι ενός μικρού δοντιού

Είχα ένα διάχυτο άγχος τις τελευταίες μέρες.

Για το roadtrip στην Κροατία σε 10 μέρες και πως θα κρατήσουμε την Έλενα χαρούμενη στο αυτοκίνητο που το σιχαίνεται. Για την επικείμενη μετακόμισή μας, για τις τελευταίες εκκρεμότητες που πρέπει να τακτοποιήσουμε πριν φύγουμε από εδώ. Για την εγγραφή του Ηλία στο ελληνικό σχολείο…

Ένα άγχος και έναν υποβόσκων «θρήνο». Που αφήνουμε το ήσυχο, οικογενειακό μας καταφύγιο, που γυρνάμε στη μεγαλούπολη. Που χάνω τη ρουτίνα που είχα με κόπο καταφέρει να διαμορφώσει το τελευταίο τρίμηνο. Λίγο γυμναστική, λίγο οικοκυρικά, λίγο δημιουργική έκφραση, λίγο παιδιά και άντρας (και σταθερά μπόλικη αυπνία). Ω, πόσο ωραία και βολική ρουτίνα!

Μια άλλη ρουτίνα οικογενειακή που έχουμε, σχεδόν τελετουργία, έιναι να τρώμε κάθε Σάββατο σε μια ψαροταβέρνα στη γειτονιά μας. Μια ταβερνούλα που εκτός απο φρέσκα ψάρια, έχει μόνο εμάς για πελάτες, κάτι που βολεύει αφάνταστα όταν έχεις μικρά παιδιά.

Το περασμένο Σάββατο λοιπόν, λίγο πριν πληρώσουμε να φύγουμε, το Ελενάκι μας έκανε τα γνωστά του “κό(λ)πα” με αποτέλεσμα να γλιστρήσει απο τα χέρια μου και να προσγειωθεί με όλη του τη δύναμη, με ανοιχτό το στόμα, στο σκληρό πλακάκι της ταβέρνας.

Αίματα, πανικός, και μια πρώτη, σοκαριστική εικόνα ενός άσχημα σπασμένου δοντιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το μεγάλο χαστούκι ενός μικρού δοντιού»

Πάσχα 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει…

Και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Οι αληθινοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια. Μπορεί να μην τους βλέπεις, αλλά είναι πάντα εκεί :)
Επάνω, εγώ και η κολλητή μου, στη Eurodisney, τον Μάιο 2000 με την Έλενα και την Τόνια – δύο από τα μέλη της τότε «οικογένειάς» μας από το πανεπιστήμιο. Κάτω, στο Μαυροβούνιο φέτος το Πάσχα, με σχεδόν όλα τα μέλη των σημερινών μας οικογενειών (ο Ηλίας κόπηκε 😬)

Γεννηθήκαμε και οι δυο στο χάραμα της -τελευταίας ίσως -αγνής και ανόθευτης δεκαετίας, του 80. Εκείνη στο ηλιόλουστο Ηράκλειο Κρήτης, εγώ σε ορεινό προάστιο της Αθήνας.

Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα η «μοίρα» την έφερε μπροστά μου, να διασχίζει την Εγνατία οδό στη Θεσσαλονίκη, με αέρα Μιλάνου, κορμί γαζέλας, και μπότες Tsakiris Mallas. Ακόμη θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο εντυπωσιακή μου είχε φανεί αυτή η λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάσχα 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει…»

Ένα άλλο σύστημα παιδιατρικής. Εδώ;;; Κι όμως!

Αναζητώντας τον ιδανικό παιδίατρο στο εξωτερικό δεν είναι πάντα εύκολο -ούτε και στο εσωτερικό εδώ που τα λέμε :) Ωστόσο, κοίτα να δεις που το βρήκα εδώ πρώτα!
Designed by Freepik

Αν μου έλεγες πριν 2,5 χρόνια ότι θα έκανα ολόκληρο πόστ για το ιδιωτικό σύστημα παιδιατρικής στο Μαυροβούνιο, και μάλιστα με στόχο να «δανειστούμε» στοιχεία στην Ελλάδα, και όχι να γελάσουμε με τα χάλια τους, θα γελούσα εγώ πρώτη. 

Κι όμως… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ένα άλλο σύστημα παιδιατρικής. Εδώ;;; Κι όμως!»

Εδώ νταντά, εκεί νταντά, που’ναι η νταντά;

Το να βρεις νταντά είναι πάντα ένα δύσκολο και ψυχοφθόρο σπόρ. Αν το έχεις περάσει, το ξέρεις πολύ καλά!

Θυμάμαι πριν 5 χρόνια που επέστρεψα στο γραφείο, τι κλάμα είχα ρίξει που είχα αφήσει τον Ηλία σε ξένα χέρια, και μάλιστα αμφιβόλου… ποιότητας.

Τρεις νταντάδες αλλάξαμε μέχρι να βρούμε την αγία «Νενή» μας, που έμεινε μαζί μας σχεδόν 3 χρόνια… Και που της χρωστάω λιγότερες άσπρες τρίχες στα μαλλιά μου σήμερα :).  

Θέλω την παλιά μας την νταντά
Η αγία «Νενή» μάς στα 3α γεννέθλια του Λίακου

Αλλά σε αυτό θα επανέλθω άλλη φορά. 

Τώρα θέλω να εστιάσω στο πως είναι να ψάχνεις νταντά σε μια ξένη χώρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Εδώ νταντά, εκεί νταντά, που’ναι η νταντά;»

Μαυροβούνιο ή πιο κομψά… Montenegro!

Όταν το πρωτοάκουσα, συνοφρυώθηκα. «ΜΑΥΡΟ-βούνιο»;;;;; Ειδικά όταν άκουσα οτι θα ζούμε στην «Ποντγκόριτσα», την πρωτεύουσα. Την ποια;;; Δε με λες και τέρας γεωγραφικών γνώσεων, αλλά τουλάχιστον στη γειτονιά μας νόμιζα πως ήξερα τι παίζει. Αμ δε. Κι επειδή ξέρω ότι μπορεί κι εσένα να σου λέει κάτι αμυδρά (ίσως να θυμάσαι κάποια λούμπεν συμμετοχή του στη Eurovision;), κι αναρωτιέσαι που στο καλό βρίσκεται, θα σου πω αμέσως: είναι πάνω από την Αλβανία, κάτω από την Κροατία, και απέναντι από την Βόρεια Ιταλία. Καλύτερα τώρα;

Το όμορφο Μαυροβούνιο
Το όμορφο Μαυροβούνιο

Εγκυκλοπαιδικά να σου πω οτι πρόκειται για νεοσύστατο κράτος, καθώς μέχρι το 2006, ήταν ενιαίο με τη Σερβία. Δεν έχει ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ακόμη, αλλά έχει υιοθετήσει το Ευρώ. 

Κατά τα άλλα, θα παραλείψω πράγματα που θα μπορούσες να βρεις στο Τripadvisor. Θα σου πω όμως το ζουμί. Για τους ανθρώπους, τις συνήθειες, τις ομοιότητες και τις διαφορές μας 🙂 Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαυροβούνιο ή πιο κομψά… Montenegro!»