Εσύ τι σπόρος είσαι;

Όταν κρατάμε το μωράκι στα χέρια μας, δεν ξέρουμε τι σπόρος είναι και πότε θα ανθίσει.

Φέτος ο γιος μας πήγε Α’ Δημοτικού.

Μετάβαση από ιδιωτικό Αμερικάνικο στο Μαυροβούνιο με 7 συμμαθητές και 2 δασκάλες, σε δημόσιο Ελληνικό σε τάξη των 20 παιδιών με μια δασκάλα.

Ευτυχώς όλα καλά! Μου έφυγε ένα μεγάλο βάρος δε σου κρύβω, καθώς ήταν κι αυτό ένα κομμάτι άγνωστο με τον επαναπατρισμό μας.

Όμως στην αρχή σχετικά της χρονιάς, μάθαμε ότι κάποια συνομήλικα παιδάκια τον πείραζαν. Τον φώναζαν «γυαλάκια», «μπαγλαμά», «σπασίκλα» και το χειρότερο: τον έσπρωχναν, του πετούσαν κάτω την τσάντα, καμιά φορά και τα γυαλιά του.

Νομίζαμε ότι είχαν σταματήσει όλα, μετά από μια «φασαρία» που έγινε από τις δασκάλες τους, αλλά πρόσφατα ο γιος μου, μετά από πολλή κουβέντα, μου αποκάλυψε ότι ξανάρχισαν.

Αλλά «να μην ανησυχώ» είπε.
Γιατί «τα έχουν συμφωνήσει» είπε.
Θα τους δώσει τις τάπες του είπε και “δε θα τον ξαναενοχλήσουν“. 😳
Και ειδικά αν συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι που θέλουν αυτοί, δε θα τον ξαναχτυπήσουν κιόλας. 🤭
Α, και «ευτυχώς» είπε, έπεισε τον κολλητό του που τους φώναζε, υπερασπιζόμενος τον Ηλία, να σταματήσει, γιατί “θα τα ‘κανε χειρότερα έτσι” είπε.  🥺😩🤯

Οι δασκάλες και το σχολείο ευτυχώς αντέδρασαν άμεσα και μας βοήθησαν πολύ. Τα επεισόδια ήταν σύντομα και σταμάτησαν ήδη (προς το παρόν τουλάχιστον!).

Όμως εγώ θορυβήθηκα. Από που να το πιάσω και που να το αφήσω;

Πώς μάθαμε στο παιδί μας να υποκύπτει στον εκφοβισμό;
Ότι μπορούν να τον εκβιάζουν και να του ζητάνε αντάλλαγμα για την υποκοή του;
Και ότι δεν πρέπει να αντιμιλάει κιόλας στους «εκβιαστές» του;;;

Πώς έγινε αυτό και πότε ακριβώς;;;

Πέρασαν πολλά από το μυαλό μου. «Μήπως τον έχουμε κάνει πολύ μαλθακό; Μήπως τελικά αυτός ο κόσμος εκεί έξω θέλει πιο πολύ μαγκιά για να επιβιώσεις; Μήπως τον κάναμε «κορόιδο»;

Ναι, είναι ένα παιδί με ήσυχο προφίλ, με τάση να απομονώνεται, έχει το πολύ έναν, δυο «κολλητούς» και δεν πάει με το «μπούγιο», ναι είναι συνεσταλμένο, ναι είναι ευγενικό και ευαίσθητο, και ναι, φοράει γυαλιά.🙄

Ναι, όλα αυτά τον καθιστούν φαίνεται εύκολο στόχο στους «μάγκες» του σχολείου.

Αλλά τελικά, τι πρέπει να κάνουμε;

Να αλλάξουμε το παιδί μας για να κάνει “fit in” στην σκληρότητα και στις προδιαγραφές του κόσμου εκεί “έξω»;

Δε νομίζω.

Νομίζω ότι αν πρέπει κάτι να αλλάξουμε είναι τις υποψίες προσδοκίας που ίσως έχουμε ακόμη ενδόμυχα, ο Ηλίας να αλλάξει και να γίνει αυτό που εμείς θέλουμε, αυτό που θα μας «βόλευε» και κυρίως που θα μας ανακούφιζε τους φόβους μας για το μέλλον. Να γίνει πιο κοινωνικός, πιο δυναμικός, με αυτοπεποίθηση και τόλμη. Now wouldn’t that be just great ε?

Όχι, δε χρειάζεται να αλλάξει ο γιος μας.

Ούτε ο υπόλοιπος κόσμος χρειάζεται να αλλάξει. Ο “κόσμος” είναι αυτός που είναι.

(Αν και πολύ θα θελα να γνωρίσω αυτό το 7χρονο που τη «βρίσκει» με το να ασκεί εξουσία σε έναν συνομήλικό του. Θα ήθελα να τον κάνω μια τεράστια αγκαλιά και να τον βεβαιώσω ότι είναι αρκετά καλός, cool και δυνατός, δε χρειάζεται να ψάχνει τέτοιους τρόπους επιβεβαίωσης..😓)

Δε χρειάζεται να αλλάξει ο Ηλίας.

ΕΜΕΙΣ πρέπει να αλλάξουμε.

Να τον ενισχύσουμε, με όποιον τρόπο μπορούμε και με νέους που θα ανακαλύψουμε.
Να σεβαστούμε την ιδιοσυγκρασία του και την εσωστρέφειά του.
Να υπερασπιστούμε μέχρι τελικής πτώσεως το δικαίωμά του να είναι “ευαίσθητος” και διστακτικός.
Να καλύψουμε τις μεταβαλλόμενες ανάγκες του, όσο κι αν μας «κουράζουν» ή δε μας «βολεύουν».
Να τον κάνουμε να νιώθει όσο πιο ασφαλής γίνεται.
Να μην τον «ταμπελώνουμε» ή  να τον «συγκρίνουμε» ούτε καν μέσα μας, με κανέναν και για κανέναν λόγο.

Και να πάνω απ΄όλα: να πάψουμε να ανησυχούμε για εκείνον!

Να πιστέψουμε ότι όλα θα πάνε καλά.
(“Όλα θα πεγίασουν καλά” που λέει και η Έλενα 😊)

Είναι ok να “διαφέρει”.
Αν δεν το πιστέψουμε εμείς πρώτα αυτό, τότε πως θα το πιστέψει ο ίδιος;
Κι ακόμη περισσότερο οι συμμαθητές του;

Την εβδομάδα που μας πέρασε άκουσα για πρώτη φορά μια υπέροχη αναλογία για τα παιδιά μας (από μια άσημη, καινούρια blogger δεν τη ξέρετε, Άσπα Online την λένε 😏).

Την αναλογία του σπόρου.

Όταν τα παιδιά μας έρχονται στον κόσμο, είναι σαν κρατάμε ένα φακελάκι με σπόρους. Δεν ξέρουμε ούτε τι φυτό είναι, ούτε πότε θα ανθίσει, ούτε τι χρώμα και άρωμα θα έχουν τα άνθη του. Εμείς πρέπει να διατηρούμε το χώμα εύφορο, να το καλλιεργούμε και να απομακρύνουμε τα παράσιτα, μέχρι ο σπόρος να μεγαλώσει και να ανθίσει.
Λέει πως όταν το παιδί μας έρχεται στον κόσμο, είναι σαν σπόρος που έρχεται σε φακελάκι, δίχως ετικέτα.

Δεν ξέρουμε, ούτε τι δέντρο θα γίνει, ούτε πότε θα ανθίσει, ούτε τι είδους άνθη θα κάνει.

Δεν μπορούμε να παραγγείλουμε τι φυτό θέλουμε, να βγάζει τα άνθη την εποχή που τα θέλουμε, σε χρώματα που μας αρέσουν, με μυρωδιά όπως την έχουμε ονειρευτεί, να μη ρίχνει τα φύλλα του και μας βρωμίζει τον χειμώνα, και κυρίως: να μην έχει «αγκάθια» που να μας πληγώνουν.

Μα δεν θα ήταν πολύ βολικό και εύκολο έτσι;

Δουλειά μας, ως γονείς, είναι να κάνουμε το έδαφος όσο πιο εύφορο γίνεται για να μπορέσει ο σπόρος να μεγαλώσει και να ανθίσει, στον χρόνο του και με τον τρόπο του.

Να είμαστε σταθερά από κοντά. Τόσο κοντά ώστε να βλέπουμε πως παεί και να βοηθάμε όταν είναι απαραίτητο, αλλά αρκετά μακριά για να έχει χώρο, φως και αέρα να αναπτυχθεί.

Να ρίχνουμε λίπασμα, να αφαιρούμε τα παράσιτα* και να αφήσουμε τη «φύση» να κάνει τα μαγικά της! Δεν υπάρχει «όμορφο» ή «άσχημο» φυτό. Όλα έχουν τη θέση τους και τον σκοπό τους στη φύση.

Ας τα σεβαστούμε.

Και κάπως έτσι, η κοινωνία στην οποία μεγαλώνουμε τα σποράκια μας θα γίνει καλύτερη.

Με πολλή αγάπη και αγωνιστικούς χαιρετισμούς💞

Χριστίνα
Η Πριγκιπέσσα 👸

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ 😇

ΥΓ1. Στη φωτό είμαι με την Έλενα την επομένη της γέννας.  Ξέρεις τι σκέφτομαι ε; «Τι φρούτο..εεε ..σπόρος- έκπληξη να’σαι συ άραγε τώρα;;» 😁. Μας πίανει η ανυπομονησία να τα ονοματίσουμε και να τα κατατάξουμε σε κατηγορίες τα παιδιά μας από πολύ νωρίς. Αλλά η μαγεία είναι στην ανακάλυψη τους, μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με τον χρόνο ☺️.

ΥΓ2. Πάνο μου, αν με διαβάζεις, όταν γράφω παραπάνω  «*να αφαιρέσουμε τα παράσιτα», δεν εννοώ να πνίξουμε τα παιδάκια που ενοχλούν το γιό μας και πουλάνε μαγκιά στο σχολείο, ναι; Άλλα παράσιτα εννοώ. “Δικά” μας! ❤️

ΥΓ3. Ξέρω τι σκέφτεσαι τώρα δύσπιστη, κυνική φίλη (γιατί εγώ σε γέννησα και ξέρω, από μένα το πήρες αυτό να ξες 🤪): “Κι αν δηλαδή μου έτυχε γαϊδουράγκαθο στο φακελάκι τι κάνουμε ρε Πριγκιπέσσα;”  Well, tough luck & suck it up θα σου πω εν ολίγοις 🥀🌵. Έχουν κι αυτά τα θετικά τους αν το καλοσκεφτείς. Σίγουρα πάντως δε φταίει το παιδί σε κάτι, για να μην πάρει την αποδοχή που του αξίζει. Κι επίσης, μη βιάζεσαι για συμπεράσματα. Αυτά φαίνονται πολλά πολλά χρόνια αργότερα.

ΥΓ4. Πάντως δεν έχω δει καμιά διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, καμιά Πανελλαδική στάση εργασίας, κάτι τέλος πάντων. Μάλλον δεν το καταλάβατε κάν ότι δε γράφω πια τόσο συχνά στο site ε; 😓Χ€στήκ@τε βασικά ε; 😭 Πάει παιδιά, πάει το σελεμπριτι στατους μου παααειιι 😩🤪. Να σας πω και το πιο τραγικό: Ολόκληρο τριήμερο της 25ης στο Ranch στο Σοφικό Κορινθίας, με 2.000 κόσμο την Κυριακή, άνθρωπος δεν ήρθε να με ρωτήσει αν είμαι η Πριγκιπέσσα. Ξεφτίλα στον άντρα μου έγινα.🙄🤪 Και τσάμπα προσπαθούσα να φέρομαι όμορφα και να μη φωνάζω στα παιδιά. 😏😂

ΥΓ5. Λογικά την ερχόμενη εβδομάδα θα κάνω βιντεάκι. Ετοιμάσου. Δε θα ξαναβάλω Ρουβά μην μου το κλείσουν το μαγαζάκι, αλλά πιστεύω θα έχει πλάκα. Θα ταυτιστείς.😴 Δηλαδή εύχομαι πως όχι 🙄, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα ταυτιστείς😇.

ΥΓ6. Αυτό που μόλις διάβασες εδώ, είναι ένα newsletter μου. Εαν σου άρεσε και θες να το λαμβάνεις κι εσύ κάθε Πέμπτη προς Παρασκευή  sharp 🙄 στο email σου, μπες  👉 εδώ.

0 Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *