Ψυχικός Πυρετός

[Ψυχικός] Πυρετός τα Σαββατόβραδα…λέγαν οι Bee-Geez…..Μα τώρα πια το Σάββατο, ανήκει στους γονείίιιιζ 🎵

Ο ψυχικός πυρετός είναι εξίσου υπαρκτός και σημαντικός με τον σωματικό πυρετό του παιδιού, και μας καλεί να σκύψουμε από πάνω του με την ίδια υπομονή και φροντίδα!
People photo created by yanalya – www.freepik.com

Μπουχαχαχα 🙄

Τι, όχι; Έλα, παραδέξου το.

Η διασκέδαση μας δεν σταματά πια, καμία μέρα ή ώρα. 

Και Σάββατο βράδυ μπορεί να αρχίσει το γλέντι, και Παρασκευή πρωί, και Κυριακή μεσημέρι, γιατί όχι; Και στις αργίες, και τα σούρουπα και τα ΞΗ-ΜΕ-ρω-μα-τααα, (δεν τα ακούω εγώ αυτά, μια φίλή , σε κάτι παιδικά πάρτυ τα έχει ακούσει 😎).

To point μου είναι αγαπημένη, ότι όπως πολύ καλά ξέρεις, οι εφιάλτες, οι ιώσεις, τα κατρουλιά, οι εμετοί, οι δίψες, οι πείνες κτλ, δε γνωρίζουν σύνορα. Δεν ξέρουν αν είναι 7 το απόγευμα ή 7 το πρωί, και δεν τους νοιάζει κιόλας, ακόμη κι αν το ήξεραν.

Αυτή είναι η δουλειά τους. Να έρχονται και να απαιτούν προσοχή επιπέδου τσολιά στο Σύνταγμα! Κι όταν αυτά έρχονται, όλα τα άλλα φεύγουν. Ειδικά κάτι πλάνα ενηλίκων για ποτά, για καφέδες, για σιέστες, για διάβασμα βιβλίου, για παρακολούθηση ταινίας…

Τι να κάνεις; Έτσι είναι η ζωή. Το καθήκον σε καλεί.

Παίρνεις μια βαθιά ανάσα, και τρέχεις δίπλα στο παιδί σου. Το σκουπίζεις, το αγκαλιάζεις, το φιλάς, το θερμομετρείς, το παρηγορείς… Μπορεί και να του φτιάξεις κάτι να πιει ή να φάει, να του φέρεις το φάρμακό του, να του βάλεις τον ορό του, τη μάσκα του, την αλοιφή για το έκζεμα, και ότι άλλο θες να στείλεις στο πυρ στο εξώτερο χρόνια τώρα…

Είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε τα συμπτώματα μιας ίωσης.

Και είναι σχετικά εύκολο να ξέρουμε τι πρέπει περίπου να κάνουμε. Μας το προστάζει σχεδόν το μητρικό (ή πατρικό) μας ένστικτο! Όχι ότι δεν μας τσούζει η ματαίωση, όχι ότι δεν ανησυχούμε με το που θα δούμε κάτι έστω και λίιιγο διαφορετικό απ’ότι είχαμε δει μέχρι σήμερα. Όμως we know the drill more or less.

Κι έτσι, αφήνουμε τα πάντα για λίγο κατά μέρος, ακυρώνουμε όλα τα προγράμματα, τα σχολεία, τις δραστηριότητες, τα ραντεβού για παιχνίδι στην παιδική χαρά, αφήνουμε και την τηλεόραση λίγο παραπάνω ανοιχτή απ’ όσο συνήθως, και περιμένουμε να περάσει η «μπόρα».

Παρακολουθούμε, επαναξιολογούμε, ζητάμε τη βοήθεια του γιατρού – ή του κοινού καμιά φορά, και πορευόμαστε όπως έχουμε πορευτεί στο παρελθόν.

Υπάρχει όμως και μια άλλου είδους «ίωση».

Που ούτε γνωρίζουμε συνήθως ως ύπαρξη, ούτε αναγνωρίζουμε εύκολα τα συμπτώματα αυτής.

Μπορεί να εκδηλώνεται με υπερένταση, με ερειστικότατα, με απροθυμία, με επιθετικότητα, με ευερεθιστότητα, με γκρίνια, με ανικανοποίη…σια (ε?), με κατήφεια και φαινομενικά αδικαιολόγητη μιζέρια. Η’ απλά με μια διάθεση χολερική, που σε κάνει και αναρωτιέσαι αν το παιδί σήμερα ξύπνησε με μοναδικό του στόχο να σε βγάλει εκτός εαυτού.

Ο ψυχικός πυρετός των παιδιών, είναι εξίσου σημαντικός και υπαρκτός όπως και ο σωματικός, και απαιτεί από εμάς τους γονείς να σκύψουμε πάνω από το παιδί με την ίδια υπομονή και φροντίδα.
People photo created by yanalya – www.freepik.com

Είναι η στιγμή, που θα περάσει φευγαλέα η σκέψη από το μυαλό σου «δεν μπορεί, κάτι ΠΟΛΥ λάθος πρέπει να έχουμε κάνει τελικά».

Είναι η στιγμή που θες να φωνάξεις «είσαι ΤΟΣΟ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟ τέλος πάντων;;;;» (μην το κάνεις, μεγάλη κοτσάνα, αυτοπαγιδεύτηκες σε dt, πιστεψέ με, κάτι ξέρω 🙄).

Είναι η στιγμή που μπορεί να ταρακουνηθεί συθέμελα το γονεικό σου οικοδόμημα που τόσα χρόνια χτίζεις πετραδάκι, πετραδάκι, με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα.

Κι όμως, «όταν το παιδί σου δείχνει να μην αξίζει την στοργή και την τρυφερότητα, τότε είναι η στιγμή που τις έχει περισσότερο ανάγκη!», όπως λέει και ο Kim John Payne στο εκπληκτικό του βιβλίο «Γονείς Απλά» (όποιος δεν το θυμάται που το είχα αναφέρει σε ένα από τα ΥΓ του προτελευταίου newsletter μου να σηκώσει το χέρι!),

Σε εκείνο το βιβλίο διάβασα για πρώτη φορά το concept του «ψυχικού πυρετού». Μου έκανε τόσο, μα τόσο κλικ!

Κατ’αρχάς για μένα την ίδια, κι έπειτα για το παιδί μου.

Ο Ψυχικός Πυρετός in short (που λέει ο λόγος “short”)

Ακριβώς όπως το σώμα νοσεί όταν εκτίθεται σε μικρόβια και ιούς, και δεν προσέξουμε πως τρώμε, ντυνόμαστε, ή ξεκουραζόμαστε… έτσι και η ψυχή μπορεί να εκδηλώσει συμπτώματα κακουχίας και καταπόνησης.

Ειδικά τα μικρά παιδιά που έχουν ακόμη «αγνό» και άγραφο το “μέσα” τους, είναι εξαιρετικά ευάλωτα στο περιβάλλον. Στα υπερβολικά πολλά παιχνίδια, βιβλία, βίντεο και γενικά ερεθίσματα, στην τοξικότητα των ειδήσεων, στο ρυθμό των δραστηριοτήτων, των εκδηλώσεων, των υποχρεώσεων κοκ.

Έχουν ανάγκη για οάσεις ξεκούρασης στο σπίτι, όπου θα νιώσουν την φροντίδα 1:1, έστω και για 5 λεπτά, θα ρίξουν ρυθμούς, θα προλάβουν να ησυχάσουν, να χαλαρώσουν, ακόμη και να βαρεθούν!

Μόνο εμείς ξέρουμε τα παιδιά μας και μπορούμε να καταλάβουμε πότε ξεκινάει ο πυρετός της ψυχής τους. Αλλά το σίγουρο είναι ότι μόλις τον αντιληφθούμε, μπορούμε να σκύψουμε πάνω τους ακριβώς όπως θα κάναμε αν το θερμόμετρο έδειχνε 39.  


Μια ανάσα. Μια αγκαλιά. Μια αλλαγή στα σχέδια για να χωρέσουμε την «αδιαθεσία» τους. 

Έχω παρατηρήσει ότι στις πολύ «κακές» μέρες του γιου μου, όταν θα γυρίσει πχ. από το σχολείο και θα τον πνίξει μια θάλασσα αδικίας για κάτι που έγινε ή δεν έγινε, και τίποτα δεν θα μοιάζει ικανό να τον γαληνεύσει, αν βρω τη δύναμη (ΑΝ λέω), να κρατήσω ένα τόσο δα χώρο μέσα μου για να «αντέξω» και να “περιέξω” τον «πόνο» του, όσο «παράλογος», «υπερβολικός» και «αδικαιολόγητος» μπορεί να μου φαίνεται, τότε κάπως «μαγικά» ο γόρδιος δεσμός μέσα στον οποίο πήγε και μπλέχτηκε το μυαλό του και η καρδιά του, χαλαρώνει. Και λεπτό με λεπτό, το νήμα ξετυλίγεται. Ώσπου λύνεται. «Σχεδόν» μόνο του.

Μια αγκαλιά μόνο καμιά φορά είναι αρκετή. Άλλες φορές, πολλές αγκαλιές. Άλλες πάλι, σιωπή. «Είμαι εδώ για σένα». Άλλες, αλλαγή προγράμματος, θα κάτσουμε «μέσα», σπίτι, χαλαρά, θα διαβάσουμε ένα παραμύθι αγκαλιά, θα παίξουμε ένα επιτραπέζιο, θα φάμε το αγαπημένο μας σνακ.

Είναι σημαντικό να κρατάμε στην καρδιά μας και το μυαλό μας τις πιο φωτεινές στιγμές των παιδιών μας, για να καταφεύγουμε εκεί τις δύσκολες ώρες, που η σχέση μας και η πίστη μας στα παιδιά μας δοκιμάζεται.

Θα θυμηθούμε λίγο ξανά τα βασικά.

Τα «παιδικά», αυτά που νομίζουμε ότι τα παιδιά τα ξεπερνάνε ανεπιστρεπτί, αλλά αν σκεφτούμε εμάς τους ίδιους, ξέρουμε οτι αυτά ποτέ δεν φεύγουν οριστικά. Ούτε το παιδί μέσα μας, δεν παύει να θέλει το χάδι του και τη φροντίδα του, από καιρό σε καιρό!

Δεν είναι πάντα εύκολο να βρίσκουμε τη δύναμη που χρειάζεται βέβαια σε μια τέτοια κρίση, που δοκιμάζει τα νεύρα μας και τη σχέση μας με το παιδί.

Ειδικά αν δεν έχουμε φροντίσει τον εαυτό μας πρώτα, όπως φροντίζουμε τα παιδιά μας. Ειδικά αν δεν έχουμε «χωρέσει» μέσα μας τα δικά μας «άβολα» και «δυσάρεστα» κομμάτια.

Πως να «ανεχτείς» από το παιδί σου να φέρεται τόσο φαινομενικά «δύστροπα» και «ανεξέλεγκτα», όταν εσύ δεν συγχωρείσαι ποτέ να «αφεθείς», να νιώσεις όλα σου τα συναισθήματα, ακόμη και τα πιο αμήχανα;

Κάτι που προτείνει στο βιβλίο ο συγγραφέας, είναι ένα είδος καθημερινού διαλογισμού. 

Καθημερινός Mini-διαλογισμός για τα παιδιά μας

Για 2-3 λεπτά μόνο τη μέρα, να προσπαθήσεις να φέρεις στο μυαλό σου την εικόνα του παιδιού σου, στην πιο φωτεινή του στιγμή. Στην καλύτερή του, την πιο λαμπερή του πλευρά. Θυμήσου 2-3 εικόνες ευτυχίας μαζί του, που έχεις κλειδώσει στο μυαλό σου ως «κορυφαίες».

Ένα απόγευμα, που καθόταν κοντά στο παράθυρο το σαλονιού και το χρυσό φως του ήλιου του είχε βάψει τα μαλλάκια του πυρόξανθα. Μόλις είχε τελειώσει μια ζωγραφιά και έδειχνε πολύ περήφανο και ικανοποιημένο. Το χάζευες και σκεφτόσουν «τελικά σε ποιον να μοιάζει άραγε;»

Σήκωσε το κεφάλι του ξαφνικά και σε κοίταξε κατάματα… Είδες το χαμογελαστό σου είδωλο σου στις κόρες των ματιών του. Το βλέμμα του ένιωσες να φτάνει μέχρι πίσω από τους βολβούς σου, στον εγκέφαλό σου, και από εκεί απευθείας στην καρδιά. Επικοινωνία.Σου χάρισε το πιο γλυκό του χαμόγελο, και με ματάκια να σπινθηροβολούν χαρά και ανυπομονησία, σου πρότεινε το χέρι κρατώντας τη ζωγραφιά του.

Ήσουν εσύ στη ζωγραφιά του. Του κρατούσες το χέρι και φαινόσασταν χαρούμενοι και οι δυο. Παραδίπλα ένα μεγάλο «Μαμά, είσαι η καλύτερη, σ’αγαπώ!». Τα πρώτα του γράμματα!

«Κλικ» – νοερή φωτογραφική αποτύπωση της στιγμής, στο μυαλό μας και την καρδιά μας.

Κι επειδή είμαι γνωστός φωστήρας και πρωτοπόρα παρθενογεννήτρια 😏,  προτείνω φίλη να κάνουμε κι εμείς το ίδιο για τους εαυτούς μας.

Καθημερινός Μίνι-διαλογισμός για μαμάδες.

Να πάμε σε ένα «αγαπημένο μέρος», εκεί που νιώσαμε έστω και για λίγο «γαμάτες». Τέλειες, όπως ακριβώς ήμασταν. Ικανές, δυνατές, όμορφες και λαμπερές. Που κάτι καταφέραμε καλά, κάποιος μας έδωσε τη φροντίδα και την αγάπη που μας αξίζει, κάποιος μας ευχαρίστησε που υπάρχουμε στη ζωή του και την ομορφαίνουμε.

Που κάτι κάναμε καλά και το φως μας άναψε στη μεγαλύτερη σκάλα του! Τόσο που να φοβερίζει κάθε σκιά μας.

Δε θα την κρατήσει για πάντα μακριά. Έτσι είναι αυτά. Αλλά όσο πιο συχνά πηγαίνουμε νοερά σε εκείνο το μέρος, όσο πιο καλά μάθουμε απέξω τη διαδρομή, τόσο πιο εύκολα θα καταφεύγουμε εκεί τις δύσκολες ώρες μας. Τόσο πιο λίγο θα κρατάνε οι σκιές μας, και τόσο πιο ανώδυνα θα τις βάζουμε πίσω μας.

Και όσο πιο εύκολα κάνουμε την άσκηση για εμάς, τόσο πιο εύκολα θα την κάνουμε για τα παιδιά μας.

Με αγάπη, πίστη και αποδοχή.

(πφφφφ όλο τα ίδια λεώ, ή μου φαίνεται;;;). 

Με πολλή αγάπη και αγωνιστικούς χαιρετισμούς. 💞

Χριστίνα
Η Πριγκιπέσσα 👸

Υ-ΣΤΕ-ΡΟ-ΓΡΑΦΑΑΑ 🎶 (κατά το ΞΗ-ΜΕ-ΡΩ-ΜΑΤαα)

ΥΓ1. Αν σου άρεσε αυτό που διάβασες, και θες να λαμβάνεις τέτοια και άλλα πολλά, μαζί με καμια 15αρία Υστερόγραφα, γράψου ΕΔΩ για να γίνεις εκλεκτό μέλος του πριγκιπάτου.

ΥΓ2. Στη τελευταία φωτό είμαι εγώ ναι. Αλλά νια, με τον Ηλία μικρούλη, στο δικό μου “αγαπημένο μέρος”. Εκεί που παραθερίζουμε κάθε χρόνο και έχουμε φτιάξει πανέμορφες αναμνήσεις (μαζί με κάτι άλλες κουλές, όπως στα 2.5 του που δεν έμπαινε στη θάλασσα αν δεν έφευγαν οι βάρκες πρώτα, και άλλα τέτοια ωραία – κάπου τα έχω γράψει κι αυτά, αν σε ενδιαφέρουν για τσέκαρε terrible twos/horrible threes)

ΥΓ3:  Έχε υπόψη σου ότι τα newsletter  καμιά φορά καταλήγουν στα spam/junk 😭. Εγώ πάντως τα στέλνω κάθε  κάθε Πέφτη βράδυ προς Παρασκευή, ανάλογα τι ώρα πέφτει… (στο κρεβάτι η μάνα, άρα και τα παιδιά αυτής 😎). Check your emails and let me know αν κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Related Post

184 Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *