Κράτα με σφιχτά! 🙏

Τα πρώτα χρόνια σε έχω ανάγκη μανούλα. Το ξέρω ότι φαίνονται κουραστικά και ατελειώτα αλλά άκου λίγο αυτά που έχω να σου πω...

Μαμά, κράτα με σφιχτά. Σ’ έχω ανάγκη! Κοντά!
Δες τα βλέφαρά μου. Γαλήνια. Σχεδόν χαμογελαστά.

Λίγο ακόμη. Σε παρακαλώ, κράτα με. Και θα δεις.
Πόσα χρόνια πιστεύεις θα κρατήσει αυτό; «Μου λείπει» στο τέλος θα πεις.

…Όταν θα ντύνομαι μόνη να πάω για ύπνο…Και ίσως φοράω και ακουστικά.
Ίσως την πόρτα μου πίσω να κλείνω, με λίγα νεύρα και λόγια πικρά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κράτα με σφιχτά! 🙏»

Διαφορετικότητα: τι δύσκολο πράγμα!

Τις προάλλες, στο σχόλασμα, ο γιος μου μου έδειξε με περηφάνια τη χειροτεχνία που έφτιαξαν στο σχολείο. Ήταν ένας καρχαρίας. Συγκεκριμένα, ένας διαφορετικός καρχαρίας. Ένας… αλλήθωρος καρχαρίας!

Η Διαφορετικότητα του κάθε παιδιού είναι πολύτιμη.
Δεν είναι όλα τα ψάρια ίδια. Κάποια είναι και αλλήθωρα 🙂

Ενστικτωδώς πήγα να επισημάνω το προφανές: «αγάπη μου τα μάτια που διάλεξες δεν έχουν το ίδιο μέγεθος». Κρατήθηκα και απλά χαμογέλασα.

Στη διαδρομή του αρέσει να ακούμε δυνατά μουσική δίχως να πολυμιλάμε. Τον κοίταζα από το καθρεφτάκι να χαζεύει απέξω αμέριμνος και γελαστός.

Αναλογίστηκα το ταξίδι του μέχρι εδώ, στα 6 χρόνια ζωής του… Ο αλλήθωρος καρχαρίας δε θα πρεπε να με εκπλήσσει. Πάντα είχε τον δικό του τρόποΣυνεχίστε την ανάγνωση του «Διαφορετικότητα: τι δύσκολο πράγμα!»