Ποιος μας έκλεψε την αυτοπεποίθηση;

Το Σάββατο βγήκαμε με τον άντρα μου…«κατά λάθος». Είχαμε κανονίσει να έρθει η νταντά και επειδή αυτό συμβαίνει πραγματικά σπάνια, το είχαμε ξεχάσει (ασχολίαστο)! Ήρθε στις 8 και μας βρήκε σε κατάσταση αποσύνθεσης. Αποφασίσαμε όμως να μην χάσουμε την ευκαιρία κι έτσι πήγαμε cinema, σε όποια παράσταση προλαβαίναμε.

Η ταινία λεγόταν «I Feel Pretty» κι ήταν κωμωδία. Και μας έκανε όντως να γελάσουμε. Παράλληλα όμως, εμένα μου χτύπησε χορδή.

Ίσως επειδη αναφέρθηκε στην αυτοπεποίθηση των μωρών και το νέο, γενναίο χαμογελάκι της Έλενας είναι ακόμη φρέσκο στο μυαλό μου. Ίσως γιατί από τότε που έγινα μητέρα, αυτά τα πράγματα με απασχολούν πολύ, καθώς μου θυμίζουν την ευθύνη μου να μεγαλώσω ανθρώπους με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.

Ίσως γιατί πλησιάζω το μέσον (ελπίζω) της επισκεψής μου στη γη και όπως και να το κάνεις φιλοσοφείς αλλιώς τη ζωή, όταν ξέρεις ότι δεν είναι όλη μπροστά σου. 🙂 Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιος μας έκλεψε την αυτοπεποίθηση;»

Το μεγάλο χαστούκι ενός μικρού δοντιού

Είχα ένα διάχυτο άγχος τις τελευταίες μέρες.

Για το roadtrip στην Κροατία σε 10 μέρες και πως θα κρατήσουμε την Έλενα χαρούμενη στο αυτοκίνητο που το σιχαίνεται. Για την επικείμενη μετακόμισή μας, για τις τελευταίες εκκρεμότητες που πρέπει να τακτοποιήσουμε πριν φύγουμε από εδώ. Για την εγγραφή του Ηλία στο ελληνικό σχολείο…

Ένα άγχος και έναν υποβόσκων «θρήνο». Που αφήνουμε το ήσυχο, οικογενειακό μας καταφύγιο, που γυρνάμε στη μεγαλούπολη. Που χάνω τη ρουτίνα που είχα με κόπο καταφέρει να διαμορφώσει το τελευταίο τρίμηνο. Λίγο γυμναστική, λίγο οικοκυρικά, λίγο δημιουργική έκφραση, λίγο παιδιά και άντρας (και σταθερά μπόλικη αυπνία). Ω, πόσο ωραία και βολική ρουτίνα!

Μια άλλη ρουτίνα οικογενειακή που έχουμε, σχεδόν τελετουργία, έιναι να τρώμε κάθε Σάββατο σε μια ψαροταβέρνα στη γειτονιά μας. Μια ταβερνούλα που εκτός απο φρέσκα ψάρια, έχει μόνο εμάς για πελάτες, κάτι που βολεύει αφάνταστα όταν έχεις μικρά παιδιά.

Το περασμένο Σάββατο λοιπόν, λίγο πριν πληρώσουμε να φύγουμε, το Ελενάκι μας έκανε τα γνωστά του “κό(λ)πα” με αποτέλεσμα να γλιστρήσει απο τα χέρια μου και να προσγειωθεί με όλη του τη δύναμη, με ανοιχτό το στόμα, στο σκληρό πλακάκι της ταβέρνας.

Αίματα, πανικός, και μια πρώτη, σοκαριστική εικόνα ενός άσχημα σπασμένου δοντιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το μεγάλο χαστούκι ενός μικρού δοντιού»

Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μέρος 2ο

Είτε φυσιολογικός τοκετός, είτε καισαρική, οι πρώτες μας στιγμές σαν οικογένεια ήταν μαγικές!
Σήμερα, τελικό σκόρ: 1-1

4,5 χρόνια μετά την εμπειρία του φυσικού πρώτου μου τοκετού, ήταν γραφτό μου να δω τι γεύση έχει και η προγραμματισμένη καισαρική. Μια γεύση μάλλον  «μεταλλική». Σαν το νυστέρι που μου άνοιξε την κοιλιά 😌.

Οι δυο πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι Κρύο και Μοναξιά.

Στον φυσικό τοκετό, επί 4 ώρες όλο μου το κορμί δούλευε στις 5.000 στροφές και ιδρωκοπούσε, η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που πήγαινε να σπάσει, και ο σύντροφός μου ήταν δίπλα να μου κρατάει το χέρι.

Στην καισαρική, με ξάπλωσαν σε ένα κρεβάτι μιας κρύας αίθουσας με άσπρο γυαλιστερό πλακάκι και έντονη οσμή αντισηπτικού, μου έριξαν τους παλμούς, με άνοιξαν και μου έβγαλαν το παιδί από μέσα μου, σε 20 λεπτά.

Αν με ρωτήσεις τελικά πως ένιωσα, θα σου πω παραδόξως, περηφάνια και ευγνωμοσύνη! Και παρακάτω είναι το γιατί… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μέρος 2ο»

Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μερος 1ο

Είτε φυσιολογικός τοκετός, είτε καισαρική, οι πρώτες μας στιγμές σαν οικογένεια ήταν μαγικές!
1-0 (για σήμερα)

Επηρεασμένη από το κείμενο που έγραψα για το Doctoranytime την περασμένη εβδομάδα, άρχισα να κοιτάω τις φωτογραφίες από τις δυο γέννες μου.

Πόσο διαφορετικές εμπειρίες! Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω που είχαν και οι δυο την ίδια ευτυχή κατάληξη. Κρατάω και τις δυο μου αυτές «περιπέτειες» σαν φυλακτό στην καρδιά μου.

Ανάμικτα συναισθήματα και έντονες μνήμες που ο χρόνος πάει να τα ξεθωριάσει, αλλά τελικά τα κουβαλάω όλα, πάντα μέσα μου. Και με το κατάλληλο ερέθισμα αναδεύονται και αναδύονται.

ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ 

Πριν από περίπου 6 χρόνια έφερα στον κόσμο το πρώτο μας παιδί, τον Ηλία μας. «Ηλιόσπορο» τον λέγαμε πριν γεννηθεί, αλλά μόνο σπόρος δε βγήκε τελικά στα 3.980γρ και 56 εκ.

Η απόφαση να γεννήσω φυσικά, άνευ επισκληριδίου, ήταν απολύτως συνειδητή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μερος 1ο»

Το Πάσχα, το σωστό. Το Ελληνικό. Στο χωρίο!

Έχοντας ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, και πλησιάζοντας αισίως τα 40 χρόνια ζωής (😁γκλουπ!), μου είναι ξεκάθαρο πλέον ότι σαν το Πάσχα, το σωστό, το αληθινό, το Ελληνικό, στο χωριό, δεν υπάρχει!

Ανέκαθεν το Πάσχα μου προκαλούσε ευφορία (σε αντίθεση με τα Χριστούγεννα). Και οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτα και καλύτερα, πέφτει Άνοιξη. Και η Άνοιξη σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι απερίγραπτη.

Τα υπέροχα Ελληνικά χωριά - είτε στη θάλασσα, είτε στο βουνό, κάθε Άνοιξη γεμίζουν ζωή
Πολύδροσος Φωκίδας, το πανέμορφο χωριό του πεθερού μου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το Πάσχα, το σωστό. Το Ελληνικό. Στο χωρίο!»

Πάσχα 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει…

Και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.

Οι αληθινοί φίλοι είναι σαν τα αστέρια. Μπορεί να μην τους βλέπεις, αλλά είναι πάντα εκεί :)
Επάνω, εγώ και η κολλητή μου, στη Eurodisney, τον Μάιο 2000 με την Έλενα και την Τόνια – δύο από τα μέλη της τότε «οικογένειάς» μας από το πανεπιστήμιο. Κάτω, στο Μαυροβούνιο φέτος το Πάσχα, με σχεδόν όλα τα μέλη των σημερινών μας οικογενειών (ο Ηλίας κόπηκε 😬)

Γεννηθήκαμε και οι δυο στο χάραμα της -τελευταίας ίσως -αγνής και ανόθευτης δεκαετίας, του 80. Εκείνη στο ηλιόλουστο Ηράκλειο Κρήτης, εγώ σε ορεινό προάστιο της Αθήνας.

Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα η «μοίρα» την έφερε μπροστά μου, να διασχίζει την Εγνατία οδό στη Θεσσαλονίκη, με αέρα Μιλάνου, κορμί γαζέλας, και μπότες Tsakiris Mallas. Ακόμη θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο εντυπωσιακή μου είχε φανεί αυτή η λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάσχα 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει…»

Επάγγελμα μαμά – Should I stay (at home) or should I go?

Αν κάποιος έβαζε αγγελία για το «Επάγγελμα Μαμά» θα ήταν νομίζω κάπως έτσι:

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΘΕΣΗΣ:

  • Ζητείται άτομο υπεύθυνο, φιλότιμο και υπομονετικό να αναθρέψει το μέλλον του κόσμου τούτου.
  • Ωράριο εργασίας: 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες/εβδομάδα (ιδιαίτερος φόρτος σε επίσημες γιορτές κι αργίες).
  • Εργασιακό περιβάλλον: ακαταστασία, ηχορύπανση, άγχος και ανασφάλεια.
  • Mισθός: δε διατίθεται (αντιθέτως χρειάζεται μια περιουσία για ξόδεμα)
  • Προοπτικές: πιθανότητα τρομερής ηθικής αποζημίωσης στο (απώτερο) μέλλον (και μια μικρή πιθανότητα να φας και ένα φάσκελο 😁 )

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ:

  • Μεγάλη ευελιξία, απαράμιλλες ηγετικές, διαπραγματευτικές και οργανωτικές ικανότητες, ανεξάντλητη αντοχή στην πείνα, τον πόνο και την αϋπνία.
  • Προηγούμενη εμπειρία δεν απαιτείται (αν και θα παρακαλάς να την είχες).
  • Κανένα πτυχίο ή μεταπτυχιακό δεν χρειάζεται. Αγάπη μόνο. (Και διάβασμα. Και ψυχανάλυση. Και παρακολούθηση 350 facebook groups)

Δεν έχει σημασία αν είσαι εργαζόμενη μητέρα, ή μένεις σπίτι.

Μπορεί οι διαφορές στην ψυχολογία και στην υφή των προβλημάτων να είναι πολλές, ο κοινός παρανομαστής όμως είναι ένας και ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ (και περνάει από πάνω σου σαν οδοστρωτήρας): είσαι πλέον μαμά!

ΑΥΤΗ είναι η ιδιότητα που φέρνει τα πάνω-κάτω, κρατάει για πάντα, και -ειδικά στην αρχή- σε κάνει να ξεχνάς ποια είσαι και που πηγαίνεις.

Έχοντας περάσει και από τα δυο status , μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι η απάντηση στο ερώτημα “should I stay (at home) or should I go now?» είναι η γνωστή «if you go there will be trouble, and if you stay it will be double!”

Γιατί φίλη μου, κακά τα ψέματα… Η φάση είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Πάμε λίγο να δούμε πως περνάνε τη μέρα τους οι δυο μαμάδες και τα συμπεράσματα δικά σου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Επάγγελμα μαμά – Should I stay (at home) or should I go?»

Ένα άλλο σύστημα παιδιατρικής. Εδώ;;; Κι όμως!

Αναζητώντας τον ιδανικό παιδίατρο στο εξωτερικό δεν είναι πάντα εύκολο -ούτε και στο εσωτερικό εδώ που τα λέμε :) Ωστόσο, κοίτα να δεις που το βρήκα εδώ πρώτα!
Designed by Freepik

Αν μου έλεγες πριν 2,5 χρόνια ότι θα έκανα ολόκληρο πόστ για το ιδιωτικό σύστημα παιδιατρικής στο Μαυροβούνιο, και μάλιστα με στόχο να «δανειστούμε» στοιχεία στην Ελλάδα, και όχι να γελάσουμε με τα χάλια τους, θα γελούσα εγώ πρώτη. 

Κι όμως… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ένα άλλο σύστημα παιδιατρικής. Εδώ;;; Κι όμως!»

Ήταν απλά μια εκδρομή…

Αχ μαμά, το ξέρω ότι ήταν απλά μια εκδρομή!

Ξέρω ότι όλοι οι συμμαθητές μου ανυπομονούσαν να πάνε. Τρελάθηκαν στην ιδέα να δοκιμάσουν να κάνουν σκι και έλκηθρο. Ξέρω ότι στα περισσότερα παιδάκια αρέσει το χιόνι.

Όμως εγώ δεν τρελαίνομαι ρε μαμά. Το ξέρεις ότι δεν ήθελα να πάω αρχικά. Δεν μου αρέσουν οι εκπλήξεις και το άγνωστο… Δεν μου αρέσει να χαλάω τη ρουτίνα μου. Την έχω ανάγκη τη ρουτίνα, μου δίνει ασφάλεια.

Κι αυτό το σκι, βρε μαμά, δε μου φαίνεται και πολύ διασκεδαστικό. Για την ακρίβεια, μου φαίνεται κάπως δύσκολο και επικίνδυνο.

Δεν είναι για όλα τα παιδιά όλες οι δραστηριότητες!
Μια τυχαία συνομιλία που κατάφερα να αποκωδικοποιήσω η δόλια η μάνα…ξεκίνησε κάπως έτσι: «Look to see…»

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ήταν απλά μια εκδρομή…»

Κανέναν bully και κανένα bullying…

Ας βάλουμε ένα τέλος στο bullying αφήνοντας τα παιδιά μας να γίνουν οι δικοί τους, προσωπικοί ήρως. Δυνατοί, δίκαιοι, αξιοπρεπείς και γενναίοι!

Xθες έμαθα τυχαία ότι ήταν η παγκόσμια μέρα κατά του Bullying. Δεν είχα ιδέα.

Το θέμα με απασχόλησε πρώτη φορά πέρσι το καλοκαίρι –νωρίς νομίζω ε;- και με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κανέναν bully και κανένα bullying…»