Η συγκοίμηση άργησε 4 χρόνια…

Η’ αλλιώς, τη μέρα που τα γράψαμε όλα στα πα….λιά μας τα παπούτσια! (νόμιζες ότι θα γράψω στα π@π@ρια μας, έτσι δεν είναι;;; Δεν βρίζω αφού βρε 😜)

Μας πήρε 4 χρόνια να καταλάβουμε ότι η συγκοίμηση είναι κάτι που μας ταιριάζει οικογενειακώς, αλλά κάλλιο αργά, παρά ποτέ!
People image created by Teksomolika – Freepik.com

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η συγκοίμηση άργησε 4 χρόνια…»

Όταν ακούς το πρώτο «γκντουπ» του παιδιού σου…

 (Γραμμένο για το doctoranytime – anytime✌️)

πρώτο-χτύπημα

Όλοι οι γονείς τρέμουμε την ώρα που θα ακούσουμε το πρώτο χτύπημα (γνωστό και ως «γκντουπ») από την πτώση του παιδιού μας. Και δεν είναι καθόλου σπάνιο, αυτό να συμβεί όταν είναι ακόμη πολύ μωρό…

Ναι! Τόσο μωρό, που νομίζουμε ότι δεν μπορεί να «κουνηθεί» και πολύ.. Το αφήνουμε «μια στιγμή» στην αλλαξιέρα να πιάσουμε τα μαλλιά μας ή στο κρεβάτι να πιάσουμε κάτι που έπεσε στο πάτωμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όταν ακούς το πρώτο «γκντουπ» του παιδιού σου…»

Έρχονται τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά, hey!

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έρχονται τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά, hey!»

Πότε θα είμαστε αρκετές;

Στην αρχή, είχα τύψεις…

Οι ανυσηχίες μιας νέας μαμάς δεν τελειώνουν ποτέ

Το ήξερες εσύ οτι οι νευρώνες του “άγχους” σχηματίζονται στον εγκέφαλο του βρέφους κατά τις πρώτες εβδομάδες της κύησης και επηρεάζουν την προδιάθεση του παιδιού να είναι αγχωμένο, όταν βγει εκεί έξω;;;

ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΣ; Τυχερή είσαι! Τι το θελα και το διάβασα τότε που διάβαζα το ένα βιβλίο παιδικής ψυχολογίας πίσω από το άλλο;;; (από Dr. Sears πρέπει να ήταν το συγκεκριμένο).

Πόσες φορές αισθάνθηκα ότι ίσως “φταίω” εγώ που ο Ηλίας βγήκε έτσι, ανήσυχο και απαρηγόρητο μωράκι, επειδή το πρώτο τρίμηνο εγκυμοσύνης δούλευα σε ένα πολύ δύσκολο και απαιτητικό Project;

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πότε θα είμαστε αρκετές;»

Και 1, και 2, και κανένα, και 4 παιδιά….

Γραμμένο για το Doctoranytime, αυτή τη φορά μέρα, και δίχως σταγόνα αλκοόλ. 

Εκτός από τους βιολογικούς περιορισμούς, δεν θα έπρεπε τίποτα να υπαγορεύει σε μια γυναίκα το πότε, το αν και το πόσα παιδιά θα 'ΕΠΡΕΠΕ' να αποκτήσει! Η ισορροπία και η ολοκλήρωση έρχεται μέσα από δαιδαλώδεις δρόμους αυτογνωσίας, δοκιμής και λάθους. Ξεκινάει από την ώρα που γεννιόμαστε, και δεν σταματάει ποτέ. Άσχετα με το αν κάνουμε ή όχι παιδιά.

Το προηγούμενο μου κείμενο κατέληγε ότι αξίζει να κάνεις δεύτερο παιδί. Υπονοούσε μάλιστα, ότι μπορεί και να αξίζει να κάνεις και τρίτο. Αλλά αν το πρόσεξες, επουδενί δεν έλεγε ότι πρέπει να κάνεις δεύτερο ή τρίτο. Και όχι τυχαία.

Αν με παρακολουθείς από την αρχή, ίσως θυμάσαι πως υπερασπιζόμουν το αναφαίρετο δικαίωμα μιας γυναίκας να μη θέλει να κάνει κανένα παιδί. Διότι αν ένα πράγμα σιχαίνομαι είναι ο φασισμός, οποιαδήποτε μορφής.

Δεν αντέχω τις “απόλυτες” δηλώσεις και τα τσιτάτα τύπου “με ένα παιδί ολοκληρώνεσαι ως γυναίκα” ή “με δυο παιδιά έρχεται η ισορροπία” ή “μάλλον όχι, όχι, στο τρίτο παιδί έρχεται ισορροπία” ή “όοχι, όχι, πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις και ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να έρθει η ισορροπία!”. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Και 1, και 2, και κανένα, και 4 παιδιά….»

Oops, I did it again! Δεύτερο παιδί…

oops I did it again- δευτερο παιδί!

Πως είναι να αποκτάς Δεύτερο παιδί ;;  Γραμμένο για το doctoranytime, αυτή τη φορά πίνοντας τσίπουρο 😇

Σάλτο Μορτάλε aka «Δεύτερο παιδί»

Κι εκεί που λες, να, εντάξει, επιτέλους κοιμήθηκε σερί, έστρωσε το παιδάκι μου, συνεννοούμαι κιόλας μαζί του σιγά σιγά, υπάρχει ζωή, yayyyy!…Πάνω που επιτέλους προλαβαίνεις να κάνεις ένα μπάνιο σαν άνθρωπος και όχι σαν τον Flashman, να ξυριστείς όπου επιθυμείς και όχι όπου «τύχει», να φας όλο το φαγητό και όχι όσο σε αφήσουν…

Εκεί που ξαφνικά, βλέπεις τον άντρα σου και πάλι με άλλο μάτι, με ένα μάτι που δεν έχει τις 50 αποχρώσεις του γκρι από κάτω και δεν κλείνει στο πρώτο 5λεπτο του αγαπημένου σας σίριαλ..

…Εκεί ακριβώς…Πας πίσω, ζυγίζεις την απόσταση, παίρνεις φόρα, και βοοουρ! Πας και κάνεις το πιο ασύλληπτο σάλτο μορτάλε της ζωής σου! Στο απόλυτο κενό! Και πέφτεις πέεφτεις πέεεεφτεις για κανα 2 χρόνια μετά, και δεν ξέρεις που θα σταματήσει η κατρακύλα, από που θα βρεις να πιαστείς και σε πόσα κομμάτια θα καταλήξεις στο τέλος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Oops, I did it again! Δεύτερο παιδί…»

Μια εικόνα – ένας μήνας του μέλιτος

Γραμμένο τρία χρόνια πριν, ως άσκηση σεμιναρίου δημουργικής γραφής στο εργαστήρι Tabula Rasa, με το παρακάτω κείμενο έπρεπε να περιγράψουμε μια εικόνα με τόση λεπτομέρεια που να μπορεί η καθηγήτρια να τη φανταστεί, δίχως να τη δει!  

Είχα διαλέξει την τελευταία φωτογραφία του ποστ αυτού, τραβηγμένη σχεδόν 8 χρόνια πριν, το τελευταίο βράδυ του μήνα του μέλιτός μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μια εικόνα – ένας μήνας του μέλιτος»

Ποιος μας έκλεψε την αυτοπεποίθηση;

Το Σάββατο βγήκαμε με τον άντρα μου…«κατά λάθος». Είχαμε κανονίσει να έρθει η νταντά και επειδή αυτό συμβαίνει πραγματικά σπάνια, το είχαμε ξεχάσει (ασχολίαστο)! Ήρθε στις 8 και μας βρήκε σε κατάσταση αποσύνθεσης. Αποφασίσαμε όμως να μην χάσουμε την ευκαιρία κι έτσι πήγαμε cinema, σε όποια παράσταση προλαβαίναμε.

Η ταινία λεγόταν «I Feel Pretty» κι ήταν κωμωδία. Και μας έκανε όντως να γελάσουμε. Παράλληλα όμως, εμένα μου χτύπησε χορδή.

Ίσως επειδη αναφέρθηκε στην αυτοπεποίθηση των μωρών και το νέο, γενναίο χαμογελάκι της Έλενας είναι ακόμη φρέσκο στο μυαλό μου. Ίσως γιατί από τότε που έγινα μητέρα, αυτά τα πράγματα με απασχολούν πολύ, καθώς μου θυμίζουν την ευθύνη μου να μεγαλώσω ανθρώπους με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.

Ίσως γιατί πλησιάζω το μέσον (ελπίζω) της επισκεψής μου στη γη και όπως και να το κάνεις φιλοσοφείς αλλιώς τη ζωή, όταν ξέρεις ότι δεν είναι όλη μπροστά σου. 🙂 Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ποιος μας έκλεψε την αυτοπεποίθηση;»

Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μέρος 2ο

Είτε φυσιολογικός τοκετός, είτε καισαρική, οι πρώτες μας στιγμές σαν οικογένεια ήταν μαγικές!
Σήμερα, τελικό σκόρ: 1-1

4,5 χρόνια μετά την εμπειρία του φυσικού πρώτου μου τοκετού, ήταν γραφτό μου να δω τι γεύση έχει και η προγραμματισμένη καισαρική. Μια γεύση μάλλον  «μεταλλική». Σαν το νυστέρι που μου άνοιξε την κοιλιά 😌.

Οι δυο πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι Κρύο και Μοναξιά.

Στον φυσικό τοκετό, επί 4 ώρες όλο μου το κορμί δούλευε στις 5.000 στροφές και ιδρωκοπούσε, η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που πήγαινε να σπάσει, και ο σύντροφός μου ήταν δίπλα να μου κρατάει το χέρι.

Στην καισαρική, με ξάπλωσαν σε ένα κρεβάτι μιας κρύας αίθουσας με άσπρο γυαλιστερό πλακάκι και έντονη οσμή αντισηπτικού, μου έριξαν τους παλμούς, με άνοιξαν και μου έβγαλαν το παιδί από μέσα μου, σε 20 λεπτά.

Αν με ρωτήσεις τελικά πως ένιωσα, θα σου πω παραδόξως, περηφάνια και ευγνωμοσύνη! Και παρακάτω είναι το γιατί… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μέρος 2ο»

Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μερος 1ο

Είτε φυσιολογικός τοκετός, είτε καισαρική, οι πρώτες μας στιγμές σαν οικογένεια ήταν μαγικές!
1-0 (για σήμερα)

Επηρεασμένη από το κείμενο που έγραψα για το Doctoranytime την περασμένη εβδομάδα, άρχισα να κοιτάω τις φωτογραφίες από τις δυο γέννες μου.

Πόσο διαφορετικές εμπειρίες! Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω που είχαν και οι δυο την ίδια ευτυχή κατάληξη. Κρατάω και τις δυο μου αυτές «περιπέτειες» σαν φυλακτό στην καρδιά μου.

Ανάμικτα συναισθήματα και έντονες μνήμες που ο χρόνος πάει να τα ξεθωριάσει, αλλά τελικά τα κουβαλάω όλα, πάντα μέσα μου. Και με το κατάλληλο ερέθισμα αναδεύονται και αναδύονται.

ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ 

Πριν από περίπου 6 χρόνια έφερα στον κόσμο το πρώτο μας παιδί, τον Ηλία μας. «Ηλιόσπορο» τον λέγαμε πριν γεννηθεί, αλλά μόνο σπόρος δε βγήκε τελικά στα 3.980γρ και 56 εκ.

Η απόφαση να γεννήσω φυσικά, άνευ επισκληριδίου, ήταν απολύτως συνειδητή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Φυσικός Τοκετός vs. Καισαρικής – Μερος 1ο»