Ξενιτιά: αποχωρισμοί και άλλοι μικροί θάνατοι…

Αρχικά, βασανίστηκα..

Κάπου στο ποστ μου για τη νταντά μας που έφυγε ξαφνικά, είχα γράψει οτι ένα από τα πράγματα που με πληγώνουν στο «πακέτο» της ex-pat ζωής, είναι οι ξαφνικοί αποχωρισμοί. Έγραφα ότι θα επεκταθώ κάποια στιγμή πάνω σε αυτό αργότερα.

Σήμερα ξεκίνησα να γράφω για το roadtrip στην Κροατία, αλλά κάτι δεν με άφηνε.

Κάτι πάλευε απο χθες να βγει απο μέσα μου, από το μυαλό μου, απο την καρδιά μου, από το στομάχι μου και λίγο από τα μάτια μου. Και τελικά, μετά από 2 μέρες «τοκετού», ήρθε. Απρόσκλητο, επώδυνο, αλλά και καθαρκτικό. Έκανε όλη αυτή τη διαδρομή, και υπαγόρευσε αυτά στα ακροδάχτυλά μου:

ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ: ΤΗΣ ΞΕΝΙΤΙΑΣ ΟΙ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΙ

Η ζωή στην ξενιτιά είναι γεμάτοι μικρούς αποχωρισμούς. Συμμαθητές έρχονται και φέυγουν, δάσκαλοι, φίλοι. Ευτυχώς τα παιδιά προσαρμόζονται πιο εύκολα απ'οτι εμείς οι μεγάλοι!
Ο Ηλίας την πρώτη μέρα στο σχολείο του. Ευτυχώς τα μικρά παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα από εμάς…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξενιτιά: αποχωρισμοί και άλλοι μικροί θάνατοι…»