Το Χαμόγελο και η Ευθύνη της Μαμάς – Μέρος Γ’

Και με τον τίτλο αυτό, δεν εννοώ επουδενί φίλη μου ότι η ευθύνη και το καθήκον της μαμάς είναι «το χαμόγελο», έτσι απλά.

Το να θεωρεί μια μαμά καθήκον της να είναι πάντα γελαστή και χαρούμενη, είναι μια μεγάλη παγίδα ματαίωσης, και αφορμή για έναν φαύλο κύκλο άδικων ενοχών.
Yuris Alhumaydy

Δεν μπορώ τους ψυχαναγκασμούς και την καταπίεση και το ξέρεις. Τσιτάτα όπως «δες τα όλα θετικά», «η ζωή είναι ωραία», «η ευτυχία είναι επιλογή» ανέκαθεν μου ύψωναν αντιστάσεις και ξυπνούσαν τον μπαρμπά Θωμά μέσα μου! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Το Χαμόγελο και η Ευθύνη της Μαμάς – Μέρος Γ’»

Και 1, και 2, και κανένα, και 4 παιδιά….

Γραμμένο για το Doctoranytime, αυτή τη φορά μέρα, και δίχως σταγόνα αλκοόλ. 

Εκτός από τους βιολογικούς περιορισμούς, δεν θα έπρεπε τίποτα να υπαγορεύει σε μια γυναίκα το πότε, το αν και το πόσα παιδιά θα 'ΕΠΡΕΠΕ' να αποκτήσει! Η ισορροπία και η ολοκλήρωση έρχεται μέσα από δαιδαλώδεις δρόμους αυτογνωσίας, δοκιμής και λάθους. Ξεκινάει από την ώρα που γεννιόμαστε, και δεν σταματάει ποτέ. Άσχετα με το αν κάνουμε ή όχι παιδιά.

Το προηγούμενο μου κείμενο κατέληγε ότι αξίζει να κάνεις δεύτερο παιδί. Υπονοούσε μάλιστα, ότι μπορεί και να αξίζει να κάνεις και τρίτο. Αλλά αν το πρόσεξες, επουδενί δεν έλεγε ότι πρέπει να κάνεις δεύτερο ή τρίτο. Και όχι τυχαία.

Αν με παρακολουθείς από την αρχή, ίσως θυμάσαι πως υπερασπιζόμουν το αναφαίρετο δικαίωμα μιας γυναίκας να μη θέλει να κάνει κανένα παιδί. Διότι αν ένα πράγμα σιχαίνομαι είναι ο φασισμός, οποιαδήποτε μορφής.

Δεν αντέχω τις “απόλυτες” δηλώσεις και τα τσιτάτα τύπου “με ένα παιδί ολοκληρώνεσαι ως γυναίκα” ή “με δυο παιδιά έρχεται η ισορροπία” ή “μάλλον όχι, όχι, στο τρίτο παιδί έρχεται ισορροπία” ή “όοχι, όχι, πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις και ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να έρθει η ισορροπία!”. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Και 1, και 2, και κανένα, και 4 παιδιά….»