Σήμερα το μενού έχει τουρλού τουρλού! Μια συνταγή … πριγκιπική!
Δεν μπορούσα να αποφασίσω θέμα και έτσι συνδυάσα 2 άσχετα μεταξύ τους..γιατί; γιατί μπορώ! :-Ρ
Την Κυριακή έχουμε τη γιορτή της Μητέρας και δεν μπορούσα να μην αρπάξω την ευκαιρία και να ζητήσω 4-5 πραγματάκια! Δεν ξέρω, ίσως να ζητάω και πολλά!!! Ίσως και λίγα. Εσείς τι λέτε;
Από την άλλη, πριν μια εβδομάδα πήγαμε αεροπορικώς Βελιγράδι κι ενώ στη σελίδα του facebook και στο instagram είχα ανεβάσει πολύ υλικό φωτογραφικό, δεν είχα ανεβάσει καθόλου βίντεο.
Ε, και μια και την περασμένη εβδομάδα δεν πρόλαβα να φτιάξω νεο βίντεο. ΒΟΥΑΛΑ! 2 σε 1!
Πείτε μου τι θέλετε να σας φέρει η θεά Ρέα, να κανονίσω ομαδική παραγγελία. Προλάβετεεεε! 😉
4,5 χρόνια μετά την εμπειρία του φυσικού πρώτου μου τοκετού, ήταν γραφτό μου να δω τι γεύση έχει και η προγραμματισμένη καισαρική. Μια γεύση μάλλον «μεταλλική». Σαν το νυστέρι που μου άνοιξε την κοιλιά 😌.
Οι δυο πρώτες λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι Κρύο και Μοναξιά.
Στον φυσικό τοκετό, επί 4 ώρες όλο μου το κορμί δούλευε στις 5.000 στροφές και ιδρωκοπούσε, η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που πήγαινε να σπάσει, και ο σύντροφός μου ήταν δίπλα να μου κρατάει το χέρι.
Στην καισαρική, με ξάπλωσαν σε ένα κρεβάτι μιας κρύας αίθουσας με άσπρο γυαλιστερό πλακάκι και έντονη οσμή αντισηπτικού, μου έριξαν τους παλμούς, με άνοιξαν και μου έβγαλαν το παιδί από μέσα μου, σε 20 λεπτά.
Το να πακετάρεις όταν έχεις μικρά παιδιά είναι πάντα λίγο περίπλοκο. Ειδικά την Άνοιξη, καταλήγεις να παίρνεις μαζί σου πολλά πολλά πράγματα που ποτέ δε θα αξιοποιηθούν.
Κι αν κάνει κρύο; Κι αν κάνει ζέστη; Κι αν βρέξει; Κι αν βουτήξουμε σε καμια θάλασσα; Κι αν πάμε σε κανα βουνό;;
Εδώ θα βρείς τις πολύτιμες συμβουλές μου, που ακολουθώ με επιτυχία, χρόνια τώρα, για το πως να πακετάρεις ό,τι χρειάζεται σε 5 απλά βήματα!
Αν είσαι γυναίκα, στείλε το λινκ σε όσες πιστεύεις ότι θα ταυτιστούν! 🙂
Αν είσαι άντρας, δες τι τραβάει η γυναίκα σου κάθε φορά! 😉
Επηρεασμένη από το κείμενο που έγραψα για το Doctoranytime την περασμένη εβδομάδα, άρχισα να κοιτάω τις φωτογραφίες από τις δυο γέννες μου.
Πόσο διαφορετικές εμπειρίες! Πόση ευγνωμοσύνη νιώθω που είχαν και οι δυο την ίδια ευτυχή κατάληξη. Κρατάω και τις δυο μου αυτές «περιπέτειες» σαν φυλακτό στην καρδιά μου.
Ανάμικτα συναισθήματα και έντονες μνήμες που ο χρόνος πάει να τα ξεθωριάσει, αλλά τελικά τα κουβαλάω όλα, πάντα μέσα μου. Και με το κατάλληλο ερέθισμα αναδεύονται και αναδύονται.
ΦΥΣΙΚΟΣ ΤΟΚΕΤΟΣ
Πριν από περίπου 6 χρόνια έφερα στον κόσμο το πρώτο μας παιδί, τον Ηλία μας. “Ηλιόσπορο” τον λέγαμε πριν γεννηθεί, αλλά μόνο σπόρος δε βγήκε τελικά στα 3.980γρ και 56 εκ.
Έχοντας ζήσει αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, και πλησιάζοντας αισίως τα 40 χρόνια ζωής (😁γκλουπ!), μου είναι ξεκάθαρο πλέον ότι σαν το Πάσχα, το σωστό, το αληθινό, το Ελληνικό, στο χωριό, δεν υπάρχει!
Ανέκαθεν το Πάσχα μου προκαλούσε ευφορία (σε αντίθεση με τα Χριστούγεννα). Και οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτα και καλύτερα, πέφτει Άνοιξη. Και η Άνοιξη σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι απερίγραπτη.
Πολύδροσος Φωκίδας, το πανέμορφο χωριό του πεθερού μου.
Επάνω, εγώ και η κολλητή μου, στη Eurodisney, τον Μάιο 2000 με την Έλενα και την Τόνια – δύο από τα μέλη της τότε “οικογένειάς” μας από το πανεπιστήμιο. Κάτω, στο Μαυροβούνιο φέτος το Πάσχα, με σχεδόν όλα τα μέλη των σημερινών μας οικογενειών (ο Ηλίας κόπηκε 😬)
Γεννηθήκαμε και οι δυο στο χάραμα της -τελευταίας ίσως -αγνής και ανόθευτης δεκαετίας, του 80. Εκείνη στο ηλιόλουστο Ηράκλειο Κρήτης, εγώ σε ορεινό προάστιο της Αθήνας.
Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα η «μοίρα» την έφερε μπροστά μου, να διασχίζει την Εγνατία οδό στη Θεσσαλονίκη, με αέρα Μιλάνου, κορμί γαζέλας, και μπότες Tsakiris Mallas. Ακόμη θυμάμαι να σκέφτομαι πόσο εντυπωσιακή μου είχε φανεί αυτή η λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα.Συνεχίστε την ανάγνωση του “Πάσχα 2018: Τίποτα δεν έχει αλλάξει…”
Λατρεύω- και ταυτόχρονα εξαγριώνομαι με- την ικανότητα του 6χρονου γιου μου να παίξει με πάθος, ανά πάσα στιγμή, με οτιδήποτε βρεθεί μπροστά του.
Όσο κι αν προσπαθώ να τον “εναπαφέρω” στην τάξη, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι οτι μου θυμίζει πολύ τον εαυτό μου μικρό… Ξέρω καλά πόσο ωραίο είναι αυτό το συναίσθημα της ανεμελιάς και της δημιουργικής αφηρημάδας 🙂
Ένα πράγμα μόνο δεν του συγχωρώ: ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΜΕΡΑ, ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΞΑΠΛΩΣΟΥΜΕ;;;;εεε;;;;
Διασκέδασα τρομερά κάνοντας αυτά τα γυρίσματα. Τελικά τα παιδάκια μας κάτι ξέρουν και δε βιάζονται να πλύνουν χέρια, δόντια και να πάνε για ύπνο 😉
Εμείς όμως γιατί να πρέπει μετά να σηκωνόμαστε για δουλειές;;; ΑΔΙΚΙΑΑΑΑΑΑ! 🙂
ΥΓ1. Εννοείται ότι υπερβάλω στο βίντεο και το αγοράκι μου δεν με παιδεύει πλέον τόσο πολύ. Αντιθέτως είναι ικανό να κάνει πολλά πράγματα μόνο του. Ηλία μου αν ποτέ το διαβάσεις αυτό, ελπίζω να με συγχωρέσεις και να καταλάβεις ότι η μαμά είναι απλώς τρελάρα εε; 🙂
ΥΓ2. Για τις δικές μου αντιδράσεις όμως… και λίγα λέω…Στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο έξαλλες!!!
YΓ2. Για ευνόητους λόγους δεν ανέφερα τι γίνεται όταν έχεις και δεύτερο παιδι, θα θέλαμε ταινία μικρού μήκους 😀
Music Credits:
Comic Hero – Silent Film Light by Kevin MacLeod is licensed under a Creative Commons Attribution license (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/)
Source: http://incompetech.com/music/royalty-free/index.html?isrc=USUAN1100286
Artist: http://incompetech.com/
Αν κάποιος έβαζε αγγελία για το «Επάγγελμα Μαμά» θα ήταν νομίζω κάπως έτσι:
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΘΕΣΗΣ:
Ζητείται άτομο υπεύθυνο, φιλότιμο και υπομονετικό να αναθρέψει το μέλλον του κόσμου τούτου.
Ωράριο εργασίας: 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες/εβδομάδα (ιδιαίτερος φόρτος σε επίσημες γιορτές κι αργίες).
Εργασιακό περιβάλλον: ακαταστασία, ηχορύπανση, άγχος και ανασφάλεια.
Mισθός: δε διατίθεται (αντιθέτως χρειάζεται μια περιουσία για ξόδεμα)
Προοπτικές: πιθανότητα τρομερής ηθικής αποζημίωσης στο (απώτερο) μέλλον (και μια μικρή πιθανότητα να φας και ένα φάσκελο 😁 )
ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ:
Μεγάλη ευελιξία, απαράμιλλες ηγετικές, διαπραγματευτικές και οργανωτικές ικανότητες, ανεξάντλητη αντοχή στην πείνα, τον πόνο και την αϋπνία.
Προηγούμενη εμπειρία δεν απαιτείται (αν και θα παρακαλάς να την είχες).
Κανένα πτυχίο ή μεταπτυχιακό δεν χρειάζεται. Αγάπη μόνο. (Και διάβασμα. Και ψυχανάλυση. Και παρακολούθηση 350 facebook groups)
Δεν έχει σημασία αν είσαι εργαζόμενη μητέρα, ή μένεις σπίτι.
Μπορεί οι διαφορές στην ψυχολογία και στην υφή των προβλημάτων να είναι πολλές, ο κοινός παρανομαστής όμως είναι ένας και ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ (και περνάει από πάνω σου σαν οδοστρωτήρας): είσαι πλέον μαμά!
ΑΥΤΗ είναι η ιδιότητα που φέρνει τα πάνω-κάτω, κρατάει για πάντα, και -ειδικά στην αρχή- σε κάνει να ξεχνάς ποια είσαι και που πηγαίνεις.
Έχοντας περάσει και από τα δυο status , μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι η απάντηση στο ερώτημα “should I stay (at home) or should I go now?» είναι η γνωστή «if you go there will be trouble, and if you stay it will be double!”
Γιατί φίλη μου, κακά τα ψέματα… Η φάση είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Εδώ που τα λέμε ο Τίτλος θα μπορούσε να είναι Women vs. Men on the phone.
Δεν αλλάζουν πολύ τα πράγματα, μόνο που με τα παιδιά έχεις ακόμη πλουσιότερο υλικό για να συζητήσεις…Αλλά δεν έχουμε και πολύ ανάγκη εμείς οι γυναίκες. Και στην έρημο να μας βάλεις, ολομόναχες, την κολλητή μας στο τηλέφωνο δώσε μας, και κάτι θα βρούμε να πούμε..όλη μέρα!
Η’ μήπως είμαι εγώ έτσι βρε παιδιά μόνο επειδή είμαι πολυλογού??? 😱!!
Αφιερωμένο στον άντρα μου, γιατί ποτέ δεν κατάλαβε τι κάνω τόση ώρα στο τηλέφωνο.
Κι επίσης μην ξεχάσω: Caveman! Όσοι δεν εχετε δει την παράσταση να πατε, και εμείς να την ξαναδούμε την παράσταση, για φρεσκάρισμα 😉
